เยี่ยส่ำยหน้ำเบำ ๆ “ข้าไม่ได้เข้าไปในวังหลัง แต่องค์จักรพรรดิใส่ความว่าข้าขัดพระราชโองการ จึงต้องถูกโบยห้ำสิบไม้”เขำหันไปมองเบำะเปื้อนเลือด ก่อนพูดด้วยความจริงใจ“ขอบคุณที่ช่วยเตือนและให้ยืมเบำะนี้มา มันช่วยชีวิตข้าได้มาก”เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านั้น โม่จิ่วเยี่ยยังคงรู้สึกหวั่นเกรงอยู่เขำถูกพำตัวเข้าวังและทุกอย่ำงก็เป็นไปตำมที่เฮ่อจือหร่านเตือนไว้จริง ๆ องค์จักรพรรดิเชิญเขำให้ไปพบกันในวังหลังเมื่อคิดถึงคำเตือนจากเฮ่อจือหร่าน โม่จิ่วเยี่ยจึงปฏิเสธที่จะเข้าไป โดยอ้ำงเหตุผลว่าบุรุษไม่ควรเข้าไปพบผู้ใดในวังหลัง
องค์จักรพรรดิเห็นว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นไปตำมแผนที่วางไว้ จึงทรงพิโรธและปรักปราว่าโม่จิ่วเยี่ยขัดต่อพระราชโองการถ้ำหากกล่าวว่าการขัดพระราชโองการนั้นมีโทษถึงตำย กระนั้นองค์จักรพรรดิก็ทรงทราบดีว่าคงไม่อาจลงโทษโม่จิ่วเยี่ยด้วยเหตุผลข้อนี้ และเมื่อความจริงเปิดเผยเกียรติยศขององค์จักรพรรดิจะต้องมัวหมองเป็นแน่ทว่าองค์จักรพรรดิก็ไม่อาจปล่อยตัวโม่จิ่วเยี่ยไปอย่ำงง่ำยดำยเมื่อครุ่นคิดอีกครั้งแล้ว จึงสั่งให้คนโบยเขำห้ำสิบไม้ในตอนที่โม่จิ่วเยี่ยกำลังถูกโบย ด้วยเพราะเบำะรองนั่งที่เฮ่อจือหร่านมอบให้ก่อนหน้ำนี้ มันช่วยปกป้องร่างกายเขำ ทำให้ได้รับเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้นแต่เพื่อปิดบังจากสายตำผู้คน โม่จิ่วเยี่ยจึงต้องแกล้งหมดสติ และให้คนแบกหามกลับมาจวนฮู่กั๋วกงและเป็นไปอย่ำงที่โม่จิ่วเยี่ยคิดเอาไว้
