เวรยามที่เพิ่งจะกลับมาถูกเสียงนั้นเรียกร้องความสนใจ กระทั่งพวกเขำเห็นแสงสีขำวพุ่งไปยังมุมหนึ่งของสวน“สิ่งนั้นคืออะไรกัน”
“มีมือลอบสังหาร”“รีบไปดูเร็ว”เสียงฝีเท้ำของเวรยามห่ำงออกไป นางรีบออกมาจากห้องเก็บของและไม่ลืมลงกลอนประตูไว้เช่นเดิมหลังจากหนีออกมาได้ไกลพอสมควร นางพลันกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่ ใช้รีโมตปิดไฟเลเซอร์และระบบเสียงโดรน นางเชื่อว่าหากคนพวกนั้นไม่พบเป้าหมายย่อมจะกลับมาเฝ้ำยามอีกครั้งทำงด้านเวรยามทั้งสองซึ่งค้นหาอยู่รอบ ๆ กระทั่งแสงสว่างนั้นหายลับไป พวกเขำจึงกลับมาประจาการหน้ำประตูห้องเก็บของอย่ำงไม่พอใจ“คืนนี้ช่ำงแปลกเสียจริง ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่”“ข้าเองก็รู้สึกแปลกเช่นกัน แล้วพวกเราควรรายงำนต่อนายท่านหรือไม่”“วันนี้นายท่านแต่งงำน เจ้ำกล้ำไปรบกวนคู่บ่ำวสาวในห้องหอได้อย่ำงไร”“จริงด้วย ถ้ำเช่นนั้นพวกเราค่อยตกลงกันใหม่ในตอนรุ่งเช้ำ ขอเพียงห้องเก็บของนี้ปลอดภัยก็พอแล้ว”เมื่อเห็นว่าเหล่ำเวรยามคลายความระแวดระวังลง นางจึงกระโดดลงมาจากต้นไม้ ควบคุมโดรนกลับมา แล้วเก็บมันเข้าไปในมิติลับ
