จะเกิดขึ้นรอบตัวเขาไม่หยุด ถึงตอนนั้น ตนเองก็จะกลายเป็นภัยพิบัติเคลื่อนที่
นับจากนี้ไปต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่เป็นที่ยอมรับของโลก...การมีชีวิตอยู่แบบนี้ จะต่างอะไรกับการตาย!?
เขาจะถูกโลกลืมเลือน หรือไม่ก็ลืมเลือนโลกทั้งใบ
แน่นอนจริงๆ…
ในใจของหลินอันหัวเราะอย่างขมขื่น ไม่น่าแปลกใจที่ในชาติก่อนทุกคนเมื่อพูดถึงเหตุการณ์ลี้ลับจะหน้าเปลี่ยนสี หวาดกลัวอย่างยิ่ง แม้ว่าคุณจะสามารถต่อต้านได้ แต่ค่าตอบแทนของการสัมผัสก็ไม่อาจทนรับได้เช่นกัน
“หลินอัน?”
“พวกเราจะไปไหนกัน?”
ในรถ เวินหย่ามองไปข้างหลังเขาอย่างประหม่า เธอจำได้ว่านี่คือเส้นทางกลับ แม้ว่าเส้นทางจะแตกต่างไปบ้าง แต่จากความทรงจำของเธอ เส้นทางนี้เห็นได้ชัดว่าคือทางหลวงที่มุ่งสู่เมืองเล็กๆ
ที่นั่นไม่ใช่…ที่แห่งความหวาดกลัวนั่นหรือ? หลินอันไม่ได้ย้ำเตือนตนเองและคนอื่นๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าเข้าใกล้ไม่ใช่หรือ?
ในห้องคนขับ หลินอันมีแววตาที่ซับซ้อน ไม่สามารถตอบคำถามของเวินหย่าได้ เขากระทั่งไม่สามารถพูดได้ว่าตนเองคิดจะทำอะไร ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สูญหาย ความคิดของเวินหย่าก็ยังคงแจ่มใส แต่ทันทีที่แตะต้องข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ก็เหมือนกับข้ามเส้นอันตราย
“ไม่เป็
