ภายในห้องคนขับของรถหุ้มเกราะ
หลินอันนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขาพยายามข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจลงพลางสั่งให้ขบวนรถหยุด หากยังขับต่อไป ขอเพียงคนขับรถหายไปอีกคน ก็จะเกิดความสูญเสียต่อบุคลากรอย่างแน่นอน
ณ เวลานี้…
คนที่เคยอยู่ในห้องคนขับได้หายตัวไปแล้ว โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในความทรงจำของเขาแม้แต่น้อย
ทว่าในความรู้สึก หลินอันกลับรู้สึกราวกับว่าในใจถูกควักเนื้อออกไปชิ้นหนึ่งอย่างแรง
คนที่หายไป…คงจะสำคัญต่อตนเองมาก
ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่เหมือนถูกเล่นงานอยู่ในกำมือนี้แทบจะทำให้คนสติแตก
จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้…
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดใหม่ ที่หลินอันรู้สึกถึงความหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
มันยังมีความหวังจริงๆ หรือ?
หนึ่งในสามสถานการณ์คับขันที่เลวร้ายที่สุดในชาติก่อน ตนเองจะสามารถแก้ไขได้จริงๆ หรือ?
เขากลัว…กลัวว่าหากปล่อยไว้นานกว่านี้ โม่หลิง, เวินหย่า ก็จะหายไปจากความทรงจำของตนเอง จากโลกใบนี้ ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่
กระทั่งตัวเขาเอง…
เดี๋ยวก่อน...
สายตาของหลินอันชะงักงัน สองมือที่เคยมั่นคงสั่นเทาเล็กน้อย
ฉัน…
ฉันจะหายไปด้วยหรือไม่?
เขานึกถึงเบาะแสหนึ่งที่ตนเองมองข้ามไปอย่างกะทันหัน
ทำไมฉั
