บนทางหลวง ขบวนรถเคลื่อนที่อีกครั้ง ราวกับมังกรดำที่บินทะยาน
ล้อรถบดขยี้ น้ำกระเซ็น…
ในรถหุ้มเกราะ จางเถี่ยส่ายหัวฮัมเพลงที่ไม่รู้จัก เวินหย่าคอยสอดส่องทั้งทีมเช่นเคย ส่วนโม่หลิงก็นอนตะแคงหลับอยู่ บนรถบรรทุกท้ายรถหุ้มเกราะ เหล่านักเรียนกำลังพูดคุยหัวเราะกัน
หลินอันตัวเปียกโชก นั่งอยู่ในรถอย่างท้อแท้
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…
นับตั้งแต่กลับขึ้นรถ ทุกคนก็กลับสู่สภาวะปกติ เขาพยายามมาหลายครั้งแล้ว ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาของผู้สูญหาย ทุกคนก็ปกติ สามารถตอบคำถามของเขาได้อย่างราบรื่น
พวกเขาจำทุกอย่างได้…ยกเว้นแต่คนหาย
หลินอันพิงศีรษะกับผนังรถที่เย็นเฉียบ พยายามคิดอย่างสุดกำลัง
ทั้งทีม ตอนนี้เหลือเพียงเขาที่ยังคงมีความสามารถในการคิดถึงผู้สูญหาย
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้…ต้องหาทางแก้ไขให้ได้
เพียงแต่ พอนึกถึงการพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ลี้ลับในช่องสนทนาในชาติก่อน เขาก็รู้สึกหมดหนทางอย่างสุดซึ้ง
ไร้ตรรกะ, ไร้เบาะแส, ไร้เหตุผล, ไม่สามารถต่อต้านได้…
ตนเองจะสามารถหาทางแก้ไขได้จริงๆ หรือ?
แม้ว่าภายใต้การกระตุ้นที่ไม่รู้จักเขาจะยังคงรับรู้ถึงเหตุการณ์สูญหายได้ แต่ในความทรงจำของหลินอันเขาก็จำไม่ได้ว่าใค
