เมฆสีเทาตะกั่วปกคลุมทั่วท้องฟ้า สายฟ้าแลบแปลบปลาบจากชั้นเมฆหนาทึบ แสงวาบของสายฟ้าส่องสว่างความมืดมิดชั่วครู่
บนทางหลวง ขบวนรถที่เรียงเป็นแถวเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ล้อรถบดขยี้แอ่งน้ำจนกระเซ็น
ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว…
ในเมื่อไม่มีทางถอยแล้ว หลินอันย่อมไม่ลังเลอีกต่อไป
แม้ว่าในการคาดเดา ตนเองอาจจะไม่หายไป แต่เขาทนไม่ได้ที่ความทรงจำของตนเอง จะถูกเล่นงานจนสูญเสียไปเรื่อยๆ
หากแม้แต่คนที่สำคัญของตนเองก็ยังจำไม่ได้ การมีชีวิตอยู่ก็ไม่ต่างอะไรกับซอมบี้เดินได้
สมาชิกในฐานที่มั่นหายไป เขาไม่ใส่ใจก็ได้
แล้วเวินหย่าล่ะ? โม่หลิงล่ะ? แล้วคนที่เคยนั่งอยู่ในห้องคนขับล่ะ?
หากครั้งนี้เลือกที่จะหลีกหนี งั้นในอนาคตคนที่หายไปคืออันจิ่งเทียน หรืออันเซี่ยล่ะ…
กระทั่งหลินอันเคยคิดว่า เหตุการณ์ลี้ลับอาจจะผูกติดกับตนเองแล้ว เพราะอย่างไรเสียเขากับโม่หลิงคือคนแรกที่สัมผัสกับทารกไร้ศีรษะ
ในเมื่อไม่ได้อยู่ในเมืองเล็กๆ กระทั่งไม่ได้อยู่รอบๆ ก็ยังเกิดเหตุการณ์สูญหายได้ นั่นก็หมายความว่า เหตุการณ์ลี้ลับต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างแล้ว
เช่นนี้แล้ว เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไม่ติดต่อกับใครเลย มิฉะนั้นเหตุการณ์สูญหายก็
