“พี่หวง ในรถเรามีอะไรกินไหมครับ?”
อวิ๋นเทียนคุยกับกลุ่มคนอยู่ครึ่งค่อนวัน ท้องก็เริ่มร้องประท้วง ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน แม้แต่ผลไม้กระป๋องของจางเถี่ยก็ยังไม่ได้แตะสักคำ
หวงไห่เทาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เพียงแต่ตั้งใจเขียนอะไรบางอย่างในสมุดบันทึก พลางตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ:
“นายลองถามถังเส้าหัวดู ในเป้ของเขามีของกินเยอะแยะ ว่างๆ ก็ชอบ…”
“ถังเส้าหัวคือใครครับ?”
อวิ๋นเทียนยืนอยู่ในท้ายรถบรรทุกที่โคลงเคลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“ถัง..”
หวงไห่เทาได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น วางปากกาในมือลง แต่กลับพบว่าตนเองไม่สามารถเอ่ยชื่อนั้นออกมาได้
ถังอะไร? เมื่อครู่นี้ฉันคิดจะพูดถึงใคร?
เขาขมวดคิ้วแน่น มองไปยังคนสามคนในท้ายรถ…อวิ๋นเทียน, ตนเอง, และจางลี่…ที่ไหนจะมีคนแซ่ถัง?
“ไม่มีอะไร…ฉันมีขนมปังอัดแท่งอยู่สองสามชิ้น นายเอาไปกินก่อนแล้วกัน”
หวงไห่เทาตอบกลับเสียงเบาอย่างลังเล แล้วก็หยิบขนมปังออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้อวิ๋นเทียน
“แปะ”
ตอนที่รถเลี้ยวโค้งเกิดการสั่นสะเทือน เป้ที่วางอยู่บนเบาะข้างๆ ก็หล่นลงบนพื้น
“นี่กระเป๋าใคร?”
อวิ๋นเทียนฉีกซอง กินขนมปังพลางมองเป้ที่อยู่ใต้เท้า ข้างในดูตุงๆ เขาก้มลงด้วยความอยากรู้อย
