กลมธรรมดา“พวกเขามาจากทีมอารักขา ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปยุ่งกับเซี่ยยู่หลาง ได้อย่างไร พี่ชายของฉันพยายามยื้อสองคนนี้ไว้จนตาย”หลังจากระบายอารมณ์แล้ว เล่ยหมิงก็รีบตั้งสติการกล่าวโทษ โจวเฉียง ทั้งหมดนี้ไม่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม โจวเฉียง เป็นเพียงเหยื่อไม่ว่าในกรณีใดไม่มีใครต้องการโจวเฉียง มองนาหิกาข้อมือในมืออย่างเงียบ ๆ ลูบมันสองสามครั้งและสีหน้าของเขาก็จริงจัง“คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าพีื่ชายของคุณตายแล้ว คุณเห็นกับตาคุณเองหรือเปล่า”จากคำพูดที่ตึงเครียดและไม่ปะติดปะต่อของเล่ยหมิง โจวเฉียงได้ปะติดปะต่อสิ่งที่พวกเขาเพิ่งพบเจอแต่ที่สำคัญคือเล่ยหมิงไม่ได้กลับไปตรวจสำหรับสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นด้วยตาของตัวเอง โจวเฉียง ยังคงมีทัศนคติที่สงสัยอยู่เสมอ“ไม่ ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องออกไปจากที่นั่น สิ่งสุดท้ายที่พี่ชายของฉันบอกฉันคือออกไป”เล่ยหมิงกล่าวอย่างสลดใจเมื่อมองไปที่เด็กคนนี้ที่ตกอยู่ในการตำหนิตัวเองแล้ว โจวเฉียงก็ตัดสินใจเขากำลังจะพาเล่ยหมิงกลับไปเพื่อค้นหาความจริงความเกลียดชังของเขาที่มีต่อ เซี่ยยู่หลาง ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเมื่อมองไปที่กล่องที่มีดีงูที่เล่ยหมิงถืออยู่ โจว เฉียงก็ถอนหายใจตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาเจ็ดหรือแปดชั่วโมงแล้ว“คุณภาพดีงูคงเหลือไม่มากแล้วกล่าวอีกนัยหนึ่งดีงูที่ใช้ความพยายามอย่างมากในการได้มาอาจสูญเสียหน้าที่ไปแล้ว“ให้สิ่งนี้กับฉัน ถือแบบนั้นไม่มีประโยชน์”เล่ยหมิงมองโจวเคว
