ียงอย่างว่างเปล่า เขาหยิบถุงน้ำแข็งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้แล้วใส่ลงในกล่องนี่เป็นอีกครั้งที่ โจวเฉียง ออกไปครั้งหนึ่งและพาคนอื่นกลับมาถังเจียนหลง เกือบจะชินกับพฤติกรรมของเขาแล้ว เขาเพิ่งเตรียมอาหารให้พวกเขาหลังจากแปลกใจอยู่ครู่หนึ่งและไม่ได้ถามอะไรอีกหลังจากหันไปรอบ ๆ และไม่พบสิ่งที่เรียกว่าสัตว์ประหลาดตอนนี้โจวเฉียงรู้สึกว่าถ้ำแห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแน่นอน ถ้าเขาอยู่คนเดียว เขาคงไม่ต้องกังวลกับสถานการณ์นี้ แต่คนส่วนใหญ่ที่นี่เป็นคนชรา อ่อนแอ ป่วยและพิการหลังจากหารือเรื่องนี้กับ ถังเจียนหลง แล้ว ถังเจียนหลงระบุว่าพวกเขาสามารถย้ายได้ แต่อาจใช้เวลาอีกสองวันอย่างน้อยคนเหล่านี้ต้องสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติหากอาหารที่เหลือได้รับการปันส่วนเป็นเวลาสองวันโจวเฉียง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว“มันไม่ปลอดภัย เราไม่สามารถปิดกั้นเวลาได้มากนัก”ถังเจียนหลง มองเขาค่อนข้างอาย มันยากเกินไปจริงๆ ที่จะทำให้คนเหล่านี้เคลื่อนไหวในตอนนี้“ฉันมีวิธี แค่ให้พวกเขามารวมตัวกัน”แม้ว่า ถังเจียนหลง จะค่อนข้างสงสัย แต่เขาก็ได้ค่อยๆสร้างนิสัยทำตามคำสั่งของ โจวเฉียง เมื่อไม่นานมานี้ด้วยคำสั่ง ถ้ำทั้งถ้ำก็ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นเมื่อมองไปที่ชาวบ้านที่เรียงรายอยู่ข้างหน้าเขา สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไว้วางใจในตัวเขาโจวเฉียง หัวเราะและปรบมือ“วู้~”เสียงฮัมอู้อี้ดังขึ้น ตามมาด้วยเงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นนอกถ้ำหลายคนกลัวและ
