เข้ามาใกล้ แต่ นาหลันหนิง ก็อ่อนแอลงและล้มลงไปหา โจวเฉียงโดยไม่รู้ตัว โจวเฉียงสวมกอดนาหลันหนิงในอ้อมแขนของเขามีร่างกายที่หอมกรุ่นและอ่อนนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ บอบบางและเรียบเนียน สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของ โจวเฉียง สั่นไหว ความรู้สึกหายใจไม่ออกมาจากหน้าอกของเขานาหลันหนิงไม่ได้ตั้งใจ เธออ่อนแออย่างแท้จริงจำนวนไฟที่เธอพ่นออกมาในคืนนี้เกือบทำให้ร่างกายและจิตใจของเธอหมดแรงเธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรั้งไว้จนกว่า โจวเฉียง จะมาถึง เมื่อเธอผ่อนคลาย เธอจะรู้สึกอ่อนแอโดยธรรมชาติเธอทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้ โจวเฉียง อุ้มเธอไว้“เจ้านาย ฉันหิวมาก ฉันอยากกินอะไรหน่อย”หลังจากนั้นไม่นานประมาณหลายนาทีต่อมานาหลันหนิง พูดด้วยเสียงที่อ่อนแอโจวเฉียง พยักหน้า เขาตระหนักว่า นาหลันหนิง อาจใช้ความสามารถของเธอมากเกินไป
ปลดมือที่ลูบบั้นท้ายของ นาหลันหนิง ออกอย่างไม่เต็มใจโจวเฉียงรู้สึกเขินอายเขาสัมผัสเธอโดยไม่รู้ตัวได้อย่างไร แต่สัมผัสนี้มันอยู่ยงคงกระพันมีเสื้อผ้ามากมายและของใช้มากมายในพื้นที่จัดเก็บโจวเฉียง หยิบเสื่อออกมาปูบนพื้น จากนั้นช่วย นาหลันหนิง นั่งลงจากนั้นเขาก็หยิบชุดเสื้อผ้าออกมา“ต้องหันหลังให้ไหม”โจว เฉียงถามนาหลันหนิง กลอกตาของเธอหันหลังให้?คุณเห็นและกอดฉันมานานตอนนี้คุณอยากจะหันหลังกลับในขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวอยู่ไหม?โดยไม่สนใจ โจวเฉียง นาหลันหนิง หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาและเริ่มแต่งตัวโจวเฉียง หนังห
