แสงแดดยามบ่ายแผดเผาอย่างร้อนระอุ
นับตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น สภาพอากาศก็แปรปรวนผิดปกติ
บนทางหลวง ขบวนรถหยุดนิ่ง
เส้นทางข้างหน้าถูกดินถล่มปิดกั้น เหล่าผู้ปลุกพลังของฐานกำลังเร่งมือเคลียร์เส้นทาง
“ท่านหลินอัน คาดว่าอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็จะสามารถเปิดเส้นทางได้ครับ”
หวงไห่เทาซึ่งเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดิน ยืนรายงานสถานการณ์อยู่ข้างกายเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หลินอันพยักหน้าเล็กน้อย สายตามองไปยังที่ไกลๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เพียงแต่เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มอยู่ข้างหูนั้นช่างน่ารำคาญเสียจริง
“จางเถี่ย เบาเสียงเพลงลงหน่อย”
บนรถหุ้มเกราะ จางเถี่ยถอดเสื้อท่อนบนออก ถือเบียร์เย็นเฉียบขวดหนึ่งดื่มอึกๆ ร่างกายโยกไปตามจังหวะดนตรี ข้างเท้าไม่รู้ไปหาลำโพงมาจากไหน พ่วงเข้ากับแหล่งจ่ายไฟของรถหุ้มเกราะอย่างทุลักทุเล ตอนนี้กำลังเปิดเพลงเต้นรำอิเล็กทรอนิกส์จังหวะเร้าใจ
ภายใต้เสียงเพลงที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้คนอื่นๆ ต้องหันมามองบ่อยครั้ง
ไม่ใช่ว่าเขาขี้เกียจไม่ไปช่วย เมื่อครู่นี้เขาเปิดใช้งานร่างหมีแล้วขุดอยู่คนเดียวเป็นชั่วโมง ขุดหินหนาเจ็ดแปดเมตรไปได้ครึ่งหนึ่ง พอเห็นว่าหมดแรงแล้วถึงได้พักสักครู่
เพียงแต่ที่
