ระดูกสันหลังของพวกเธอแล้ว“พี่เฉียง”หลี่ซีเจีย ตรงไปตรงมาเหมือนเดิม ความกล้าหาญของทหารหญิงทำให้เธอรีบไปโดยไม่คำนึงถึงความเป็นผู้หญิงของเธอแล้วการเป็นสุภาพสตรีที่อ่อนโยนล่ะ? เธอแค่ต้องการกอดโจวเฉียง
หลิ่วเซี่ย ไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ เธอทำได้เพียงยืนดูพวกเขาที่ทางเข้าอย่างไรก็ตามหัวใจของเธออิจฉาอย่างไรก็ตาม.ดวงตาของเธอสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
โจวเฉียง และ หลี่ซีเจีย ดูสนิทกัน แต่ หลิ่วเซี่ยรู้ว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อน หรือเป็นมากกว่าเพื่อน แต่ก็ยังไม่ใช่คู่รักเสียทีเดียวเธอยังมีโอกาสโจวเฉียง บอกว่าเขาต้องการให้เธออุ่นเตียงของเขาจางชุนลี่และคนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิพิเศษนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับหลี่ซีเจีย และหลิ่วเซี่ย พวกเขาเหมือนดอกไม้ร่วงโรยมากกว่า ไม่เข้ากับโจว เฉียงโจวเฉียง ตบหลังของเธอเบา ๆ และพูดว่า “เอาล่ะ ลงไปไม่ต้องกลัวว่าจะถูกหัวเราะเยาะ”หลี่ซีเจีย ก้มลงอย่างเชื่อฟัง “ใครกล้าหัวเราะเยาะฉัน”ในใจของเธอ เธอยังคงรู้สึกยินดีที่ได้รับอ้อมกอดจากโจวเฉียง อีกครั้งเมื่อเข้าสู่เขตที่อยู่อาศัย ดร.โม่และคนอื่นๆ ก็ออกมาจากห้องที่พวกเขาพักอยู่“บอส!”โจวเฉียง พยักหน้า เขายังคงชอบที่อยู่นี้“เตรียมค่าย เราจะออกจากที่นี่”
ค่ายอยู่ใกล้กับเขตเมือง กว่างหนานมากเกินไป มันอาจจะโอเคในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในระยะยาว มันจะเกิดออร่าแห่งชีวิตดึงดูดการมาของซอมบี้ และในที่สุดก็พัฒนาเป็นซอมบี้ล้อมนี่เป็นปัญหาทั่วไปที่ทุ
