สนใจ
ระหว่างรอเข้าแถว โจวเฉียงกำลังสังเกตกำแพงสูง 50เมตรนี้ไม่ใช่ความสูงของกำแพง แต่ติดสารสีแดงไว้“หลี่ ซีเจีย คุณรู้ไหมว่าสารสีแดงนี้คืออะไร” โจวเฉียง ถามอย่างเป็นกันเองหลี่ซีเจีย ส่ายหัวของเธอและพูดว่า “ฉันออกจากป้อมปราการสีแดงเมื่อประมาณห้าปีก่อน ในเวลานั้น สารสีแดงนี้เป็นเพียงชั้นของราสีแดง”“ตอนนี้ดูเหมือนว่าราแดงนี้จะต้องกลายพันธุ์ด้วย”เธอไม่รู้อะไรอีกมากเธอกล่าวว่า “เมื่อห้าปีก่อน ป้อมปราการสีแดงไม่ได้ถูกเรียกว่าป้อมปราการสีแดง แต่เรียกว่านิคมเซี่ยเหอ”“จนกระทั่ง กงเหวินปินเข้าควบคุมอย่างสมบูรณ์จึงมีการนำระบบทาสมาใช้”“ในตอนนั้นมีคนจำนวนมากคัดค้าน เขาได้ทำการปราบปรามอย่างนองเลือดที่สุด ประหารชีวิตผู้เห็นต่างทั้งหมด
และโยนคนเหล่านี้เข้าฝูงซอมบี้ฉีกและกินต่อหน้าผู้รอดชีวิตนับไม่ถ้วน”“หลายคนเลือกที่จะหนีจากป้อมปราการสีแดงระหว่างการปราบปรามนองเลือดนี้ และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น”“เท่าที่ฉันรู้ ทุก ๆ ปีจะมีผู้รอดชีวิตที่ถูกกำหนดให้เป็นทาสที่หลบหนี”“แต่ภายในป้อมปราการสีแดง การหลบหนีใดๆ ก็ตามจะถูกลงโทษโดยการลงโทษที่รุนแรงที่สุด เช่น การแขวนคอให้ซอมบี้แทะ การถูกกัดกินทีละเล็กทีละน้อย โดยซอมบี้จะเริ่มแทะจากน่อง ต้นขา จากนั้นตามด้วยท้อง หน้าอกและอื่น ๆ ”“การลงโทษแบบนี้จะทำให้คนตายอย่างเจ็บปวดที่สุด”โจวเฉียง รู้สึกสงสัยและพูดว่า “ทุกคนปล่อยให้ กงเหวินปินนี้โลดโผนหรือไม่”หลี่ซีเจียยิ้มอย่างขมข
