ช้าเธอก็ตกตะลึงมอไซค์คันที่แล้วล้มพังเหลือแต่รถกระบะไม่กี่คันที่เดิม ซึ่งห่างจากที่นี่มากเธอจะไปถึงที่นั่นได้อย่างไร?โจวเฉียงเผยรอยยิ้ม“อยากอยู่ข้างหน้าหรือข้างหลัง”คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของ หลี่ซีเจีย หน้าแดงทำไมรู้สึกเหมือนเขาพูดจาลวนลามเธอ?แต่ โจวเฉียง ตบหลังของ เสี่ยวเล่ย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มหลี่ซีเจีย รู้สึกหงุดหงิดข้างหน้า โจวเฉียง จะกอดเธอไว้กับเขา
ข้างหลัง… เธอควรกอดรั้งเขาไว้หรือไม่?“ฉันจะนั่งข้างหลัง”หลี่ซีเจียไม่รีรอ ความแข็งแกร่งของนักรบพันธุกรรมระดับหนึ่งทำให้เธอสามารถวางตำแหน่งตัวเองด้านหลัง โจวเฉียง ได้อย่างง่ายดายเมื่อบั้นท้ายของเธอสัมผัสกับเกราะเกล็ดของ เสี่ยวเล่ย มันรู้สึกแข็งและทำให้เธออึดอัดหลี่ซีเจีย ไม่ได้นั่งใกล้กับ โจวเฉียง แต่พยายามรักษาระยะห่างจากเขาโจวเฉียง ดูเหมือนจะไม่สนใจ“ไปกันเถอะ!”ด้วยความคิดเดียว เสี่ยวเล่ย ก็เริ่มวิ่งในพริบตา หลี่ซีเจีย เกือบจะกระเด็นออกไปโดยไม่รู้ตัว เธอจับไหล่ของ โจวเฉียง เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหล่นลงอย่างไรก็ตาม ในขณะที่ เสี่ยวเล่ย วิ่ง มันไม่มั่นคงและมักจะกระโดดข้ามรถที่ถูกทิ้งร้างบนทางหลวง เมื่อมันตกลงพื้นแรงปะทะทำให้เธอโน้มตัวเข้าใกล้ โจวเฉียง โดยไม่รู้ตัวและจับเอวของเขาแน่น
แรงกดที่หน้าอกของเธอรู้สึกสบายโจวเฉียง จะพลาดโอกาสนี้ไปได้อย่างไร?ท้ายที่สุดแล้ว เสี่ยวเล่ย ก็เชื่อฟังคำสั่งของเขา ทำตามที่เขาต้องการดังนั้น เสี่ย
