จิตใต้สำนึก หลี่ปีเจียยังคงถามอย่างเขินอายว่า “คุณเป็นมนุษย์หรือปอมบี้”โจวเฉียง หัวเราะ“คุณบอกฉันว่าฉันเป็นคนหรือปอมบี้”คำถามเชิงโวหารนี้ทำให้ หลี่ปีเจียตกตะลึง“คุณ. คุณต้องเป็นมนุษย์”หลี่ปีเจียถอนหายใจด้วยความโล่งอก ณ จุดนี้ แม้ว่าดวงตาของเธอจะยังคงมีความหวาดกลัวต่อ โจวเฉียง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน“ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”หลี่ปีเจียทรุดตัวลงกับพื้นโดยไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆเธอเหนื่อยจากการวิ่งมาที่นี่เมื่อเธอผ่อนคลายอย่างเต็มที่ในขณะนี้ เธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนทั่วร่างกายของเธอโจวเฉียง มองไปที่ผู้หญิงที่ยุ่งเหยิงคนนี้และพูดว่า “ขอบคุณฉัน?”
“คุณไม่กลัวที่จะกระโดดออกจากกระทะลงไปในกองไฟหรือ?”หลี่ปีเจียแสดงรอยยิ้มและส่ายหัว “ฉันเชื่อการตัดสินใจของฉัน”โจวเฉียง เพียงแค่หัวเราะเบา ๆในขณะนั้น โจวเฉียง ไม่สนใจเธอการช่วยชีวิตเธอไม่ใช่เพราะ โจวเฉียง สงสาร แต่เพราะคนที่ไล่ตามเธอกำลังมองหาความตายอย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างฉลาด เธอรู้วิธีที่จะทำให้โจวเฉียง แสดงเพื่อเปิดเผยความลับบางอย่าง เมื่อได้ยิน พวกเขาก็จะต้องปิดปากโจวเฉียงเป็นธรรมดาโจวเฉียง ตบหลังเสี่ยวเล่ยและมันเริ่มเคลื่อนไหวหลี่ปีเจียเห็นสิ่งนี้และรู้สึกกังวลทันที“อย่าไป”เธอพยายามลุกขึ้น เดินโขยกเขยกตาม โจวเฉียง พยายามอย่างหนักที่จะแบกรับความเจ็บปวดทั่วร่างกายของเธอในฐานะคนที่พัฒนาในด้านความเร็ว เธอแทบจะตาม โจวเฉียง ไม่ทัน
โจวเฉีย
