ง ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แต่ความเร็วของเสี่ยวเล่ยนั้นไม่ได้เร่งเร็วมากแต่สำหรับ หลี่ปีเจียนี่เป็นความทรมานอย่างแท้จริง“คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า”ในใจของเธอ หลี่ปีเจียเต็มไปด้วยความดูถูก โจวเฉียง แต่เธอไม่กล้าแสดงออกมานี่คือจุดจบของโลกการไม่ชอบใครสักคนอาจนำไปสู่การฆ่าหลังจากการล่มสลาย ผู้ที่ไม่มีอำนาจแต่ยังคงทำตัวเย่อหยิ่งและไม่มีเหตุผล ถือว่าสมองตายและร้องขอความตายหลี่ปีเจียรู้ดีถึงอันตรายของโลกหายนะ ตอนนี้เธอกำลังหิวโหยและอยู่ได้ไม่นานหากชายผู้นี้ไม่ได้ยื่นมือให้เธอ เธอคงอยู่ได้ไม่นานดังนั้น แม้ว่าชายคนนี้จะเมินเฉยต่อเธอ แต่เธอก็จะเกาะติดเขาอย่างไร้ยางอายด้วยวิธีนี้ โจวเฉียงเดินอย่างสบายๆ โดยมีหลี่ปีเจียไล่ตามหลังอย่างไม่ลดละ“ฉันหนีออกมาจากฐานจางโจว”
“พวกเขาใช้ผู้รอดชีวิตในการทดลอง ขยายพันธุ์สัตว์ประหลาดติดเชื้อ ดัดแปลงปอมบี้กลายพันธุ์ และใช้นักรบพันธุกรรมเพื่อกระตุ้นการกลายพันธุ์ของยีน”“เข้าใจที่ฉันพูดไหม”“พวกมันคือปีศาจกลุ่มหนึ่ง ไม่สมควรเป็นมนุษย์”หลี่ปีเจียวิ่งต่อไปและตะโกนแต่ โจวเฉียง ยังคงไม่ขยับเขยื้อน ยังคงนั่งสบายๆ บนเสี่ยวเล่ยในตอนแรก หลี่ปีเจียมีพลังที่จะพูดแต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพูด เธอเอาแต่วิ่งโดยปิดปาก กัดฟันเธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่หน้าอกเหมือนกำลังจะระเบิดแต่เธอไม่ยอมแพ้และวิ่งต่อไปผ่านไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยและพบว่าในที่สุ
