่หายากในโลกหายนะนี้แม้แต่ข้าวและแป้งที่เก็บไว้ก็ขึ้นราและกินไม่ได้ นับประสาอะไรกับเครื่องปรุงรสเหล่านี้ พวกมันละลายไปหมดแล้วไม่มีใครรู้ว่าทำไมอาหารในโลกนี้จะเน่าเสียอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะถูกบรรจุแบบสุญญากาศและเก็บไว้ในที่ที่ดี แต่ก็ยังไม่สามารถรับประทานได้
โจวเฉียง ส่ายหัว “ไม่เป็นไร”ในขณะนี้ หวังคังเหนียนสั่งให้ทีมของเขานำบัวเขียวที่พวกเขาเก็บได้ในวันนี้ออกมา และแจกจ่ายให้กับทุกคนในค่ายพร้อมเสียงนกหวีด.มันเหมือนเป็นสัญญาณบอกเวลาอาหารมากกว่า จากเต็นท์แต่ละหลัง มีชายหญิงรูปร่างปีดเปียวและปูบผอมออกมาผู้รอดชีวิตจากวันสิ้นโลกมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน ริมฝีปากของพวกเขามักจะแตกนี่เป็นเพราะการขาดน้ำอย่างไรก็ตาม โจวเฉียงรู้สึกประหลาดใจที่คนเหล่านี้ไม่มีดวงตาที่หมองคล้ำ ต่างจากผู้คนในถิ่นฐานอื่นที่ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมีชีวิตอยู่และสับสนเกี่ยวกับอนาคต ผู้คนที่นี่มีชีวิตชีวามากขึ้น ดวงตาของพวกเขาสงบต่างเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคนถือชามนักรบพันธุกรรมวางดอกบัวสีเขียวลงบนโต๊ะ แล้วแจกจ่ายให้แต่ละคนแต่ละคนไม่ได้อะไรมากแค่สองชิ้นเล็กๆแทบจะไม่เพียงพอที่จะปรนเปรอความหิวของพวกเขา มันเป็นไปไม่ได้ที่จะกินจนอิ่ม
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ ทุกคนแสดงรอยยิ้มหลังจากได้รับดอกบัวเขียวแล้ว พวกเขาจะโค้งคำนับและกล่าวขอบคุณ แสดงความเคารพอย่างสูงต่อนักรบพันธุกรรมทุกคนในแถวมีเด็กสองสามคนจับจ้องไปที่ดอกบัวสีเขียวพลางเลี
