ยริมฝีปาก“คุณเป็นผู้นำที่ดี”“อย่างน้อยพวกเขาก็ยังไม่สิ้นหวัง”โจวเฉียง มองไปที่ หวังคังเหนียนจะเห็นได้ว่าที่นี่ไม่มีการกดขี่ แต่ทุกคนก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันถ้ามีอาหารก็กินด้วยกัน ถ้าไม่มีก็พากันอดตายอย่างไรก็ตาม หวังคังเหนียนแสดงสีหน้าเจ็บปวดโดยกล่าวว่า “ที่จริง ฉันไร้ความสามารถมาก จากไม่กี่พันคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงร้อย ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร”“ฉันแค่บอกพวกเขาว่า ไม่ว่าคุณจะหลงระเริงไปกับความสิ้นหวังหรือความสุข แต่ละวันก็ยังเป็นวันที่ดี”“จะไม่มีผู้กอบกู้ในโลกนี้ มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่สามารถช่วยตัวเองได้”“จงพยายามใช้ชีวิต บางทีวันหนึ่ง ทุกอย่างจะจบลง”
โจวเฉียง เริ่มหัวเราะเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ลืมเสียเถอะ การพบกันถือเป็นพรหมลิขิต ถือว่าเป็นกุศลกรรมของฉัน”“ฉันจะเลี้ยงอาหารทุกคนที่นี่”พื้นที่เก็บของของ โจวเฉียง มีเสบียงมากมาย เขาเคยจัดหาเสบียงมูลค่าหลายหมื่นล้านมาก่อนไม่ต้องพูดถึงคนร้อยคนที่นี่ แม้ว่าจะมีคนเป็นล้าน โจวเฉียงก็มั่นใจได้ว่าพวกเขามีอาหารและเครื่องดื่มเป็นเวลาหลายเดือนโดยไม่ต้องกังวลการเลี้ยงพวกเขาด้วยอาหาร สำหรับ โจวเฉียง ก็เหมือนปลายเขาของวัวโจวเฉียง พบว่าในโลกหายนะ การให้อาหารเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการเอาชนะใจใครบางคนไม่มีการลงทุนใดที่ให้ผลกำไรมากไปกว่านี้อีกแล้วส่วนอีกฝ่ายจะมีเจตนาร้ายหรือไม่โจวเฉียงไม่ได้กังวลอย่างแท้จริง เขาไม่รังเกียจที่จะใช้ความรุ
