นแรงภายใต้สถานการณ์ปกติ หวังคังเหนียนจะเย้ยหยันชวนกินข้าว?
คู่หู คุณไม่มีอะไรติดตัว คุณจะใช้อะไรเชิญแต่เมื่อได้เห็นความลึกลับของ โจวเฉียง แล้ว หวังคังเหนียนก็คิดต่างออกไปเมื่อนึกถึงการที่ โจวเฉียง ทำสเต็กต่อหน้าพวกเขา หยิบกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา… ใครจะรู้ว่า โจวเฉียง ทำได้อย่างไร เขาป่อนอะไรอีกบ้าง?โจวเฉียง ไม่ใส่ใจที่จะอธิบาย เขาโบกมือต่อหน้าเขาเขาหยิบขวดน้ำสิบถังออกมาในลมหายใจเดียวแล้วข้าวสิบถุงปรากฏขึ้นและมันไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เนื้อกระป๋องกลิ้ง “หวือ” ลงบนพื้นรวมทั้งกระป๋องผลไม้“แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วใช่ไหม?”โจวเฉียง คำนวณอยู่ครู่หนึ่ง มีมากเกินพออย่างแน่นอน“ให้คนเหล่านี้กิน ควรจะเพียงพอสำหรับอย่างน้อยหนึ่งเดือน”“ไม่เป็นไร”“วัสดุพวกนี้ราคาไม่เท่าไหร่?”
แต่ หวังคังเหนียน และกลุ่มของเขาต่างจ้องมองเสบียงที่พื้นด้วยความตกตะลึงตาของพวกเขาแทบจะถลนออกมานอกหัว กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากสองปีแรกหลังจากวันสิ้นโลกไม่เป็นไรแต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เสบียงดังกล่าวแทบจะหาไม่ได้เลยกระทั่งขึ้นราและกินไม่ได้พวกเขาจำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่พวกเขาเห็นอุปกรณ์ดังกล่าว ปึ่งทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันไม่ใช่แค่หวังคังเหนียนและกลุ่มของเขา แต่รวมถึงคนอื่น ๆในค่ายเล็ก ๆ แห่งนี้ ทุกคนตกใจกองเสบียงที่สูงตระหง่านทำให้พวกเขาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณจากนั้นสีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนจากตกใจเป็นบ้า
