ทุกคนตัวสั่นเมื่อดูฉากนี้โหดร้ายเกินไปเมื่อมองไปที่หลังของ โจวเฉียง ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่กล้าที่จะหายใจหนักๆนักรบพันธุกรรมที่ประจำการอยู่ที่นี่ซึ่งหลบหนีชั่วคราวกระจัดกระจายเหมือนคนบ้าใครก็ตามที่อยู่เป็นคนโง่มันเป็นการฆ่าตัวตายทันใดนั้นนักรบพันธุกรรมหลายร้อยคนที่ประจำอยู่ที่ประตูก็ตายหรือกระจัดกระจายโจวเฉียงแค่เหลือบมอง เขาไม่ได้ไล่ตามไม่ว่าพวกเขาจะนำกำลังเสริมมาหรือกลัวหนีไปจริง ๆ มันก็ไม่สำคัญในสายตาของ โจวเฉียงฐานนี้แต่เดิมอยู่ในแผนการผนวกของ โจวเฉียงในฐานะที่ตั้งถิ่นฐานของเมืองเทียนเว่ย ไม่มีเหตุผลใดที่พวกเขาไม่ควรอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเมื่อเป็นเช่นนั้น การกำจัดการจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อมองไปที่ประตูที่ว่างเปล่า โจวเฉียงก็โบกมือลุงฟานและคนอื่น ๆ รู้สึกตัวสั่น พวกเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังกล้าที่จะกลัวและเข้ามา“เข้าเมืองได้แล้ว”โจวเฉียง ยิ้มโดยไม่สนใจลุงฟานและรอยยิ้มของคนอื่นๆ ที่เลวร้ายยิ่งกว่าการร้องไห้ โจวเฉียงกระโดดขึ้นไปบนเกราะหนามสายฟ้าจากนั้นจึงเดินผ่านร่างต่างๆ บนพื้น ตามด้วยดวงตาปีศาจ และเข้าไปในนิคมผ่านประตูข้างนอกมีทีมมากกว่าสิบทีมกำลังค้นหาเสบียง พวกเขาจ้องมองอย่างว่างเปล่าขณะที่ โจวเฉียง เข้ามาในนิคม และจากนั้นพวกเขาก็กลับมามีสติสัมปชัญญะศพกระจัดกระจายไปทั่ว เลือดเปรอะเปื้อนพื้นฉากนั้นน่าตื่นเต้นเกินไป
ไม่เหมือนซอมบี้ พวกนี้เป็นคนที่มีชีวิต“เฮือก!”
