นักรบพันธุกรรมบางคนถึงกับอาเจียนออกมาพวกเขาใช้เวลานานในการปรับตัว
“ไอ้นี่มันเลวเกินไป กวนรังแตนตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่ยอมหนีไปไหน มันยังกล้าเข้ามาในถิ่นฐาน เขากำลังหาทางตายอยู่หรือเปล่า”“เรื่องนี้ต้องถึงผู้นำอย่างแน่นอน มันจะจบลงด้วยดีได้อย่างไร”“ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเป็นศัตรูกับนักรบพันธุกรรมนับพันได้”ทุกคนกำลังคุยกันผู้กล้าหาญบางคนก้าวข้ามศพบนพื้นอย่างกล้าหาญและตามเข้าไปในนิคมไร้สาระ ถ้าพวกเขาไม่ใช้ประโยชน์จากทหารยามที่ตายหมดแล้วที่จะเข้ามาตอนนี้ พวกเขาจะสูญเสียเสบียงไปหนึ่งในสามหากผู้นำมอบหมายคนให้ประจำการที่นี่ พวกเขายังคงต้องจ่ายเสบียงหนึ่งในสาม และพวกเขาอาจตกเป็นเป้าของความโกรธแค้นของผู้นำเมื่อ โจวเฉียง เข้ามาในนิคม ก็เป็นอีกฉากหนึ่งภายในเนื่องจากการตั้งถิ่นฐานถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของเมืองเล็กๆ เมืองนี้จึงยังคงรักษารูปลักษณ์ของเมืองเล็กๆ เอาไว้ หรือ
ให้ตรงกว่านั้นคือเป็นเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบซึ่งได้รับการปกป้องด้วยกำแพงผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่ได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงปืนดังมาจากประตูและทุกคนก็ถอยกลับไปที่บ้านของตนผ่านรอยแตกของหน้าต่างและประตู ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองที่ประตูผู้รอดชีวิตธรรมดาเป็นเพียงมดในโลกหายนะ ก่อนที่จะกลายเป็นนักรบพันธุกรรม พวกเขาไม่สามารถยั่วยุซอมบี้หรือนักรบพันธุกรรมได้โชคดีที่มันไม่ใช่การปิดล้อมของซอมบี้อย่างที่พวกเขาคิดไว้แ
