ระดับสองเป็นหลักเมื่อได้ยินว่ามีของเหลวยีนชั้นที่สาม ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวแต่ลุงฟานไม่แน่ใจว่านี่เป็นการทดสอบจากโจว เฉียงหรือไม่ดังนั้นเขาจึงยืนยันอีกครั้งว่า “เจ้านาย คุณไม่ต้องการของเหลวของยีนเหล่านี้จริงๆ เหรอ?”
โจวเฉียงหัวเราะ “ฉันบอกว่าฉันจะให้คุณ ฉันจะให้ ทำไมพูดบ่อยจัง”“คุณต้องการพวกเขาหรือไม่”“ถ้าไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณ”แม้ว่าลุงฟานจะซื่อสัตย์และมั่นคง แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานการล่อลวงแบบนี้ได้ เขากัดฟันและพูดว่า “ขอบคุณครับ เจ้านาย”“พี่น้อง ตามข้าไปเก็บ”รถกระบะพุ่งเข้ามาในเมืองโจวเฉียง นั่งอยู่บนเกราะหนามสายฟ้า หยิบขวดน้ำแร่ออกมาและเริ่มดื่มเขามอบให้พวกเขาจริง ๆ โดยไม่ได้เล่นตุกติกใด ๆเสียเวลามากในการรวบรวมของเหลวของยีนเหล่านี้ โจวเฉียง ไม่สนใจถ้าเขาต้องการมัน เขาจะไม่ขาดเลยจริงๆแม้ว่าเขาจะล่าซอมบี้ ฐานทัพของพวกมันก็คงไม่มีเป็นพันหรอกมั้ง?ในขณะนี้ ลุงฟานและทีมของเขารีบเข้าไปในเมือง“นี้.”
เมื่อพวกเขาเห็นฉากในเมือง พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงไทแรนท์สูงนั้นตายไปแล้วจริงๆมันนอนอยู่บนถนนโดยแยกออกเป็นสองส่วนการตายของไทแรนท์นั้นน่ากลัวมาก ราวกับว่ามันถูกผ่าครึ่งในแวบแรก?และซอมบี้ตัวอื่น ๆ ที่นี่ก็เหมือนกัน หัวของแต่ละตัวถูกระเบิดถนนทั้งสายเต็มไปด้วยศพซอมบี้มากมายจนสุดลูกหูลูกตาทั้งเมืองเงียบสนิท ไม่มีซอมบี้สักตัว“อึก!”สมาชิกในทีมกลืนน้ำลาย บนถนนที่เงียบสงัดนี้ ช่างโหดร้ายเหลือเกิ
