โจวเฉียง ยกมือขึ้นมีดต่อสู้ปรากฏขึ้นในมือของเขาที่มือซ้ายของเขา โล่ต่อสู้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ เช่นกันตอนนี้ โจวเฉียง มีอาวุธที่จะฟันอย่างไรก็ตาม.มือของ โจวเฉียง หดกลับ มีดต่อสู้แรดป่าหายไป และแทนที่ด้วยชุดวัตถุระเบิด“เรามาเริ่มกันที่อาหารเรียกน้ำย่อย”โจวเฉียง ยิ้มพลังของระเบิดอาจไม่เพียงพอที่จะทำอะไรกับ ผีเสื้อพายุมรณะได้มากนัก แต่มันอาจทำให้มันพังยับเยินได้ความสง่างามคุณเป็นซอมบี้แล้ว จะมีความสง่างามอะไรให้เล่นอีกล่ะ”“โจวเฉียง วิ่งและโยนถุงระเบิดในมือของเขาอย่างแรงด้วยกำลังแขนของ โจวเฉียง ทำให้กระเป๋าระเบิดน้ำหนัก 5กิโลกรัมรู้สึกไร้น้ำหนักผีเสื้อพายุมรณะยังเห็น โจวเฉียง โผล่ออกมาด้วย
เขาส่องแสงสีทองยากที่จะเพิกเฉย“อา.”ผีเสื้อพายุมรณะส่งเสียงร้องแหลมคม คล้ายกับเสียงซอมบี้แต่มีระดับเสียงที่บางกว่าและแหลมกว่าเมื่อเห็นถุงระเบิดที่ปรากฏขึ้น ดูเหมือนว่าจะมีความแข็งแกร่งตามแบบฉบับของซอมบี้และไม่รู้จะหลบสิ่งที่ทำได้คือเฝ้าดูถุงระเบิดลอยมาทางนั้น“บูม!”กระเป๋าระเบิดก็ระเบิดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของ ผีเสื้อพายุมรณะจากนั้น โจวเฉียง ก็เห็น ผีเสื้อพายุมรณะถูกระเบิดไปในอากาศ อาคารสูงระฟ้าที่เพิ่งยืนอยู่มีรูขนาดใหญ่ถูกพัดเข้าไปพร้อมกับเศษซากที่ปลิวว่อนอยู่ทุกหนทุกแห่งผีเสื้อพายุมรณะพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเปิดปีกหลากสีสันและกระพือปีกเบา ๆ บินไปบนท้องฟ้าแท้จริงแล้วมันสามารถบินได้โจวเฉียงไม่หยุด เขาวิ่งต่อไปเม
