ื่อมองอย่างใกล้ชิด แทบจะไม่มีรอยขีดข่วนบน ผีเสื้อพายุมรณะ
นี่เป็นเหมือนที่ โจวเฉียง คาดไว้มันช่างประหลาดจริงๆ กระเป๋าระเบิดทรงพลังไม่ทิ้งบาดแผลแม้แต่น้อยไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้รอดชีวิตจากหายนะจะยากเย็นแสนเข็ญพวกเขาสามารถจัดการกับซอมบี้ธรรมดาๆ ได้ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้กลายพันธุ์ที่ไม่สามารถใช้อาวุธได้ ประเด็นคืออะไร?“เสียใจด้วย นี่เป็นถั่วที่ยากจะแตก” โจวเฉียง หัวเราะเบาๆคุณกำลังบินใช่มั้ย ลองอีกครั้ง!ด้วยการขยับมือของเขา กระเป๋าระเบิดอีกใบก็ปรากฏขึ้นเขาโยนมันออกไปอีกครั้งโดยไม่ลังเลถ้ายังไม่พอ ขออีกสักหน่อยท้ายที่สุด โจวเฉียง มีสิ่งเหล่านี้มากมายเช่นเดียวกับโซ่ โจวเฉียงโยนถุงระเบิดอย่างต่อเนื่อง ก่อตัวเป็นเส้นสีดำ ทีละถุงกายใต้การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของ โจวเฉียง พวกเขายังให้กาพลวงตาว่าเชื่อมต่อกัน
ผีเสื้อพายุมรณะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร เมื่อเห็นสิ่งที่โจมตีมันกระพือปีกหลากสีสัน และอนุกาคของแสงจำนวนมากก่อตัวขึ้นเหมือนพายุ พุ่งเข้าหาถุงระเบิดเหล่านี้โจวเฉียง หัวเราะเขาไม่จำเป็นต้องจุดระเบิดด้วยตัวเองด้วยซ้ำอันที่จริง อุณหกูมิที่สูงพอๆ กับระเบิดเหล่านี้ สิ่งที่ตามมาก็คือการระเบิดอันน่าสยดสยองทีละอันคลื่นกระแทกที่เกิดขึ้นนั้นอาละวาดบนท้องฟ้าแม้แต่ผีเสื้อพายุมรณะก็ไม่สามารถรักษาสมดุลของมันได้และถูกกระแทกด้วยคลื่นกระแทก ทำให้ส่ายไปส่ายมาบนท้องฟ้าความรู้สึกนี้ทำให้ดีอกดีใจจริง
