เวินหย่ายืนอยู่หน้าประตูไม้สีแดงด้วยความประหม่า ผมที่เปียกชื้นของเธอถูกเช็ดให้แห้งอย่างง่ายๆ
หลังจากชำระล้างร่างกาย
เธอไม่ได้แต่งตัวอะไรมากนัก เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ที่สะอาด
เสื้อผ้าฝ้ายสีขาวขับเน้นส่วนโค้งเว้าที่งดงาม
ท่อนล่างสวมกางเกงขาสั้นผ้ายีนส์ ขาเรียวยาวที่สวมถุงเท้าสั้นสีดำแนบชิดกัน
ผิวขาวผ่องของเธอดูเย็นเยียบเล็กน้อยภายใต้แสงจันทร์นอกหน้าต่าง
สายลมยามค่ำคืนพัดพาความหนาวเย็นมาบางเบา ปลายผมปลิวไสว
ไม่ได้แต่งหน้า ดูเรียบง่าย
แม้จะลังเลอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำเป็นเวลานาน แต่เธอก็ยังเลือกที่จะไปพบหลินอันในสภาพนี้
ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ในใจสับสนวุ่นวาย
สูดหายใจเข้าลึกๆ ท่าทางที่เคยเย็นชาต่อหน้าผู้อื่นหายไปสิ้น
มีความขลาดกลัวเล็กน้อย และใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก
“ก๊อก...ก๊อก...”
เสียงเคาะประตูเบามาก หญิงสาวก้มหน้าเม้มปาก
“เข้ามาสิ รอตั้งนานแล้ว”
เสียงของหลินอันดังมาจากในห้อง อ่อนโยนและมีเสน่ห์
หัวใจเต้นระรัว
เสียงที่คุ้นเคยขับไล่ความไม่สบายใจในใจออกไป เวินหย่าค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู แล้วผลักประตูเข้าไป
ในห้อง หลินอันเปลี่ยนเป็นชุดนอนหลวมๆ ยืนหันหลังให้เธออยู่ที่โต๊ะ
หลังจากเวินหย่าเข้ามา
