หลังจากเนี่ยผิงพูดจบ เขาก็ยืนอยู่ที่เดิม เปิดโอกาสให้จางหย่งได้ครุ่นคิด
แสงไฟบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับแรงดันไฟฟ้าไม่คงที่
ความเงียบงันดำเนินไปเนิ่นนาน
เสียงของจางหย่งค่อนข้างอู้อี้:
“ท่านผู้บังคับบัญชา ถ้าหลินอันคนนี้คือเขาจริงๆ แล้วทำไมเบื้องบนถึงแค่สงสัยล่ะครับ”
“เขาถึงกับตั้งชื่อฐานที่มั่นตามชื่อแผนการเลยนะครับ”
“ด้วยพฤติกรรมของหลินอันในการจำลองสถานการณ์ เขาเป็นภัยคุกคามต่อทั้งประเทศจีนมากกว่าแค่ภัยคุกคามที่ซ่อนเร้นเสียอีก...”
“แล้วก็…ท่านเองก็รู้เรื่องนี้แล้ว ทำไมถึงยังคัดค้านที่เบื้องบนจะทดสอบและระแวงเขาล่ะครับ?”
เนี่ยผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปยังสุดปลายทางเดิน:
“ก็เพราะว่าหลินอันใช้ชื่อหลงอันในการสร้างฐานที่มั่นนั่นแหละ”
“ถ้าเขาได้ความทรงจำกลับมาทั้งหมด เขาจะไม่มีทางทำแบบนี้เด็ดขาด!”
“คนที่มีเหตุผลอย่างสมบูรณ์ เพื่อเป้าหมายแล้วไม่เลือกวิธีการอย่างเขา จะไม่เปิดเผยตัวเองให้อยู่ในสายตาของเรา”
“ฉากที่เขาประสบมานั้นเจ็บปวดเกินไป ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อพวกเรา”
“ดังนั้น หากเขาได้ความทรงจำกลับคืนมา เขาจะต้องซ่อนตัว หรือแม้กระทั่งปลอมตัวเป็นคนอื่นเพื่อแทรกซึมเข้ามาในหมู่พวกเรา
