ดื่มเครื่องดื่มของเขากลืนลงคออย่างหนักน่าเศร้าที่การกลืนของพวกเขาทำให้เกิดความรู้สึกแสบร้อนในลำคอเท่านั้นไม่มีความช่วยเหลือ ลำคอของพวกเขาแห้งผากและแตกมานานแล้วการกลืนทุกครั้งนำมาปึ่งความเจ็บปวดแสบร้อน“ขอบคุณครับบอส!”เปียวเทียนเฉิง กล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในเขากำลังสาปแช่งดื่มน้ำของตัวเองแล้วยังต้องขอบคุณคนอื่นอีกหรือ?โจวเฉียง เอาแขนโอบไหล่ของ เปียวเทียนเฉิง และพูดอย่างร่าเริงว่า “กัปตันเปียว คุณคงไม่ได้เป็นคนเนรคุณใช่ไหม”“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณคงเข้าปูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้”
“นอกจากนี้ ของเหลวยีนเตียวศพสี่หลอดที่ฉันให้คุณไปนั้นไม่ถูกเลยใช่ไหม? พวกมันอาจไม่สามารถแลกกับน้ำและอาหารเต็มคันรถได้ แต่ครึ่งคันก็ไม่น่าจะมีปัญหาใช่ไหม?”“เปลี่ยนมุมมอง คุณไม่กลัวความอิจฉาหรือคนที่โจมตีคุณเมื่อคุณนำเสบียงมากมายกลับมายังนิคมหรือไม่”เปียวเทียนเฉิงส่ายหัวป้ำๆ “หัวหน้า ฉันกล้าคิดแบบนั้นได้ยังไง”
เขากล่าวพร้อมเผยรอยยิ้มโจวเฉียงพูดถูกเขาควรจะมีความสุขจริงๆแผนนี้ใช้เวลานานในการสร้างและมันก็สำเร็จในที่สุดของเหลวยีนเคียวศพสี่หลอดสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของทั้งทีมได้โจวเฉียง ตบไหล่ของ เปียวเทียนเฉิง ชี้ไปที่เสบียงบนรถบรรทุกหนักและพูดว่า “ถ้าใครกระหายน้ำก็แค่ดื่มน้ำ ถ้าคุณหิวก็หาอะไรกิน อย่าสุภาพกับกัปตันเปียว เราอยู่ข้างเดียวกันไม่อิ่มจะมีประโยชน์อะไร”
เปียวเทียนเฉิง ไม่คัดค้านและโบกมือให้ทุกคนทำตามที่พวกเขาต
