ราวกับสายฟ้ามันไม่สนใจรถที่นี่ราวกับว่าพวกเขาอยู่บนพื้นราบ วิ่งตามรถคันแล้วคันเล่า ในพริบตามันก็ออกจากจัตุรัสไปแล้วในทิศทางที่พวกเขาจากไป มีตรอกขนาดไม่เล็กเกินไป ซึ่งไม่ถูกบล็อกโดยซอมบี้พวกเขาเคลียร์พื้นที่แล้ว แทบไม่ให้รถบรรทุกหนักผ่านไปได้“อา!”เสี่ยวหยูกรีดร้อง เธอไม่คิดว่าสัตว์ประหลาดที่เธอขี่อยู่จะเร็วขนาดนี้เธอกอด โจวเฉียง แน่นโดยไม่รู้ตัวทันใดนั้น โจวเฉียงรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างนุ่มๆ กดทับที่หลังของเขา ทำให้เขาค่อนข้างหงุดหงิดถ้าเป็นผู้หญิงสวย โจวเฉียงคงชอบใจแต่เสี่ยวหยูคนนี้ดูไม่ดีนัก ซึ่งทำให้โจวเฉียงรู้สึกหนักใจ
เขารู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบตปีศาจติดตาม โจวเฉียง ห้อยอยู่ข้างหลังเขา กระดกขึ้นลงเหมือนลอยพวกเขาเพิ่งออกไป แต่มีซอมบี้หลายตัวขวางทางที่นี่แล้วอย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของโจวเฉียง เมื่อเกราะหนามสายฟ้าผ่านไป ดาบก็ปรากฏขึ้นในมือของโจวเฉียงเขาผ่านไปซอมบี้ก็ตายซอมบี้หลายตัวเสียศีรษะ ร่างของพวกเขาล้มลงอย่างแข็งทื่อโจวเฉียงขี่เกราะหนามแหลมสายฟ้าด้วยความเร็ว โจวเฉียงไม่รู้สึกถึงดาบถังที่ฟันเข้าใส่ซอมบี้ด้วยซ้ำ มันเหมือนกับการตัดเต้าหู้พวกเขาพุ่งออกจากที่นี่และมาถึงอีกถนนหนึ่ง
มีซอมบี้ไม่ทราบจำนวนโผล่ขึ้นมาบนถนนสายนี้ข้างหน้า.เซียวเทียนเฉิง และรถบรรทุกหนักของทีมของเขากำลังพุ่งเข้าใส่โดยประมาท ทำให้เส้นทางเปื้อนเลือด
สถานที่นี้เคยถูกพวกเขาเคลียร์มาก่อน
