าลก็พบว่า…เธอตั้งครรภ์ซะแล้วเดิมทีคิดว่าอยู่ในระยะปลอดภัย คงไม่เป็นอะไร ใครจะไปคิดว่าเธอจะตั้งครรภ์ หากสิ่งนี้หลุดออกมาจากปากของเย่ฮวา เธอคงเสียใจมากแน่ๆ“เสี่ยวหาน เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ ตอนบ่ายไปตรวจร่างกายมาเป็นยังไงบ้าง? ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า? ตอนนี้ดีขึ้นรึยัง?” เย่ฮวาเดินเข้ามาโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง ขณะเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวลมู่จื่อหานยื่นมือออกมากอดแขนของเขา และตอบกลับเสียงเบาว่า “เย่ฮวา ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”“ว่ามาสิ”เขาตอบกลับไป จากนั้นเดินนั่งข้างๆ เธอและถามเธอว่า “วันนี้เธอดูแปลกๆ นะ ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้นี่นา เป็นเพราะรู้สึกไม่สบายตัวใช่ไหม? อยากจะขึ้นไปพักผ่อนไหม? ถ้าไม่ไหวจริงๆ ฉันจะ…”“ฉันท้อง…” มู่จื่อหานพูดด้วยน้าเสียงแผ่วเบา ส่วนเย่ฮวากลับชะงักแข็งทื่อไปชั่วขณะหนึ่งผ่านไปครู่หนึ่ง เย่ฮวาก็ได้สติกลับคืนมา เขารีบใช้นิ้วมือเขี่ยหู “เมื่อกี้เธอ…พูดว่าอะไรนะ?”มู่จื่อหานสบตาเขา “ฉัน…ท้องแล้ว…”หลังจากเย่ฮวาได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเขาแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ กุมมือทั้งสองข้างของเธอและเอ่ยถามว่า “ฉันจะได้เป็นพ่อคนแล้วเหรอเนี่ย?”“หือ?”“ไปเถอะ พวกเรากลับห้องนอนกัน ข้างนอกหนาวจะแย่แล้ว…”……“นี่! เย่ฮวา ฉันเพิ่งซื้อถ้วยพอร์ชเลนหยวนชิงมา ราคาคุ้มค่ามาก นายอยากจะช่วยดูให้ฉันหน่อยไหม?” กวาจื่อเดินเข้ามาด้านในห้องทำงานของเย่ฮวาพร้อมกั
