บกล่องผ้าในมือเย่ฮวานั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน ขณะยกมือนวดคลึงหว่างคิ้ว “เมื่อวานร้านอาหารหานเยว่เพิ่งจะเปิดสาขาที่14 ไป ตอนนี้แรงกดดันของฉันสูงมาก เอาเป็นว่าฉันค่อยช่วยนายดูวันมะรืนก็แล้วกันนะ”กวาจื่อเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “สงครามอันเดดผ่านไปสองปีแล้ว ตำแหน่งหัวหน้ากิลด์นายก็ให้มู่จื่อหานมู่จื่อหานให้เยว่เอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์ดันส่งต่อให้โม่ซางอีก…ส่งกันไปส่งกันมา ตอนนี้ไปอยู่ในมือของนิ่งเชอู๋ล่านแล้ว นายไม่คิดจะกลับไปจริงดิ?”“พวกเราอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ อีกครึ่งปีนายกับหลิวหลีจะแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันไม่ขยันทำงาน ฉันกลัวว่าจะไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อตาน่ะสิ” แม้ว่าจะพูดไปแบบนี้ แต่เย่ฮวาก็ยังเลือกที่จะวางงานในมือ และรับกล่องผ้าจากกวาจื่อหลังจากเขาเปิดกล่องผ้า เขาหยิบถ้วยโบราณออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด ระหว่างนั้นกวาจื่อก็คุยโวด้วยท่าทางภาคภูมิใจว่า “เป็นไงล่ะ? ฉันจ่ายเงินไป 50,000กว่าหยวนเพื่อซื้อมันมาจากตลาดของเก่า นายดูการเคลือบของมันสิ วัสดุสีนี้เป็นของเกรดสูงแน่นอน แค่เห็นก็รู้แล้วว่าขายได้หลายล้านหยวน!”เย่ฮวามองอยู่นาน ในที่สุดก็ถามไปว่า “นายแน่ใจเหรอว่าขายได้หลายล้าน?”กวาจื่อยิ้ม “แหงสิ แค่เห็นก็รู้แล้ว ในข้อมูลมีการระบุถึงถ้วยพอร์ชเลนหยวนชิงที่มีสีแบบนี้ด้วยนะ แถมยังเป็นงานที่มีความประณีตมาก ข้อมูลบอกว่ามีเพียงชิ้นเดียวในโลก นายยังคิดว่ามันไม่คุ้มราคาอีกเหรอ!”“ฉันพอจะเข
