้าใจเหตุผลของนายนะ แต่ที่ก้นถ้วยเขียนว่า ‘สามารถใช้ได้กับไมโครเวฟ’ มันหมายความว่ายังไงล่ะ…”“……”……“ฮัลโหล เหมิ่งจือ มีความคืบหน้าบ้างไหม?”“โอเค ฉันไม่ตื่นเต้น นายพูดมาเถอะ”“อะไรนะ!?”“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”……ณ เกาะไห่หนาน ท่ามกลางวิวทิวทัศน์ที่แสนงดงามพื้นผิวทะเลที่อยู่ห่างไกลออกไปเชื่อมต่อกับเส้นขอบฟ้าสีคราม เหล่านกนางนวลรวมตัวกันเป็นฝูง ขณะโบยบินอยู่กลางท้องนภากว้างใหญ่วิลล่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมทะเล ด้านนอกวิลล่าสองชั้นแห่งนี้ มีหญิงสาวสองคนกำลังยืนปลูกต้นไม้ดอกไม้อยู่ในสวน“อาเนี่ยน เย่ฮวาทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้ก็กำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ในมู่ซื่อกรุ้ปแล้วด้วย หลังจากนี้พวกเราคงไม่ได้เจอหน้าเขาอีกแล้วล่ะ” ยาวอี้วางที่รดน้าต้นไม้ในมือลงบนพื้น และมองวิวทิวทัศน์ที่อยู่ห่างไกลออกไป“เสี่ยวอี้ ฉันอยากพูดกับเย่ฮวาหลายครั้งแล้ว แต่ว่า…”“อย่าเลย นี่เป็นสิ่งที่พี่ใหญ่เลือก กิลด์อายฮว่าของพวกเราได้เสร็จสิ้นภารกิจแล้ว”“เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ”“ติ๊งต่อง…”เสียงกริ่งดังแทรกบทสนทนาของพวกเธอ ยาวอี้ดึงความคิดกลับมา และพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าเสื้อที่สั่งไว้เมื่อสองวันก่อนจะมาส่งแล้วล่ะ”พูดจบ เธอจึงเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน ทันทีที่ประตูเปิดออก ขณะที่กำลังเงยหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วภาพคนที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอยืนนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง“ยะ…เย่ฮวา…ทำไมถึงเป็นนายล่ะ?”ดวงตาทั้งคู่ของเย่ฮวาแดงก่า ขอบตาก็ดูแดงเล็กน้อยขณะถา
