มยาวเนี่ยนว่า “เสียวหวู่อยู่ที่นี่ใช่ไหม?”ในเวลานี้ยาวอี้ได้เดินเข้ามา เธอมองเย่ฮวาที่ยืนอยู่หน้าประตู “ที่นี่ไม่มีเสียวหวู่ นายมาหาผิดที่แล้ว อาเนี่ยนปิดประตู!”“แต่ว่า…”ยาวเนี่ยนทำท่าราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้ายที่สุดก็ยอมก้มหน้าลง “ก็ได้…”ยาวอี้ค่อยๆ ปิดประตู เธอไม่กล้าสบตาเย่ฮวา ทำได้แค่มองเงาของเย่ฮวาที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ ด้วยความสับสนภายในใจ“ปึง!”เย่ฮวาใช้มือดันประตูไว้ จากนั้นยาวอี้ก็รู้สึกได้ถึงแรงต้านที่กำลังผลักประตูเข้ามา ร่างของเขาแทรกเข้ามาด้านในประตู และวิ่งเข้าไปกลางวิลล่าโดยไม่รอช้า“เย่ฮวาหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ยาวอี้ตะโกน เธอพยายามจะหยุดเขาแต่กลับสายไปเสียแล้ว“ตึง!”ประตูห้องที่ทำด้วยไม้ถูกผลักให้เปิดออก สีหน้าของเย่ฮวาอึมครึมเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ขณะเปล่งเสียงพูดอย่างแผ่วเบา “เสียวหวู่…”ด้านหน้าหน้าต่างภายในห้อง มีหญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ ท่ามกลางแสงอาทิตย์สาดส่อง ร่างกายที่ดูอ่อนแอกำลังนั่งหันหลังให้เขาเธอค่อยๆ หันหน้ากลับมามอง น้าตาไหลรินอาบแก้มขาวซีด เธอมองเขาและขยับริมฝีปากเบาๆ “ตาทึ่ม ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ”เย่ฮวาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ เขารีบวิ่งเข้าไปกอดหญิงสาวคนที่เขาคิดถึงคะนึงหามาโดยตลอด ศีรษะของเขาแนบเข้ากับอกของเธอขณะปล่อยให้น้าตาไหลเอ่อออกมา ปลดปล่อยความรู้สึกคิดถึงและเศร้าโศกที่อัดอั้นอยู่ในใจนับตั้งแต่วันที่เธอจากไปเธอค่อ
