ยๆ ดึงหมวกที่สวมอยู่บนศีรษะจนเผยให้เห็นศีรษะไร้เส้นผม ขณะกอดเย่ฮวาด้วยรอยยิ้ม “แค่เจอหน้ากันก็ร้องไห้ซะแล้ว ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลยนะ”ยาวอี้และยาวเนี่ยนยืนอยู่ด้านหน้าประตู เมื่อเห็นฉากที่อยู่กลางห้อง พวกเธอจึงหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้พวกเขาอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง……พี่หน่ายใช้มือทั้งสองประคองแก้มกลมๆ ทั้งสองข้างเธอจ้องมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับพูด “เย่เย่น้อยฉันว่าหลายปีมานี้นายดูแก่ลงเยอะเลยนะ”เย่ฮวาเบ้ปาก “ช่วยไม่ได้ สินค้าในเครือหานเยว่นับวันก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ หลังจากรวมเข้ากับมู่ซื่อกรุ๊ปก็เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ผมขาวงอกออกมาแล้วเนี่ย”“แต่ตอนนี้นายดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะแถมยังหล่อมากด้วย” พี่หน่ายกะพริบตาปริบๆ ด้วยรอยยิ้ม“พอเถอะ ตั้งใจทำงานได้แล้ว คุณหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลมู่ซื่อกรุ๊ป” เย่ฮวายิ้มพี่หน่ายบุ้ยปาก “แต่ฉันชอบเป็นพี่หน่ายคนที่คอยช่วยฮีลให้นายตอนอยู่ในเกมมากกว่า”เย่ฮวาเหล่ตามองหน้าอกพี่หน่ายปาดหนึ่ง “หลังจากเธอออกจากเกม บนตัวของเธอก็ไม่มีเงาของพี่หน่ายหลงเหลือแล้วนะ”พี่หน่ายก้มหน้ามองหน้าอกหน้าใจที่แบนราบของตัวเอง เธอเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “ร่างกายของฉันกำลังเติบโต หลังจากนี้มันจะใหญ่กว่านี้อีก!”เย่ฮวาลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม “เอาเถอะ พี่หน่ายของพวกเราอายุยี่สิบแล้ว และยังต้องเติบโตกว่านี้ ฉันไม่รบกวนเวลาของเธอแล้ว เพราะวันนี้ฉันมีนัดกับแขกคนสำคัญ”พูดจบ
