ออกไปยังโลกภายนอก คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอกับอุปสรรคเช่นนี้”เย่ฮวาพยักหน้า “ทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนของแผ่นดินใหญ่ลึกลับมีอย่างจำกัด การออกเดินทางไปตั้งรกรากที่โลกภายนอกนับเป็นเรื่องที่ดี ฉันสามารถพาทุกคนไปยังสถานที่แห่งหนึ่งได้”เสอเสวียนอีรีบโค้งคำนับเย่ฮวา “ขอบคุณท่านต้าซือจื๋อ”เย่ฮวายิ้มและยื่นโอสถวิญญาณเซียนหลิงให้เขาเพื่อทำการรักษา ในขณะนั้นเองมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ วิ่งขึ้นมาด้านบนกำแพงเมือง เธอวิ่งเข้ามากอดขาทั้งสองข้างของเขา พร้อมกับเงยหน้าและใช้คางวางลงบนท้องของเขา“พี่เขย ท่านกลับมาแล้ว”เย่ฮวาก้มหน้ามองหยินซีพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ฉันว่างก็เลยแวะมาเยี่ยมพวกเธอไง”“ถ้าเช่นนั้น ท่านอยู่ที่นี่สักสองสามวันได้ไหมเจ้าคะ?”หยินซีกะพริบตาปริบๆ ขณะมองมาเขาอย่างมีความหวังเย่ฮวายิ้มอย่างขมขื่น “เกรงว่าจะไม่ได้ การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว ฉันเองก็ต้องไปแล้วเช่นกัน”แววตาของเสว่หลินที่ยืนอยู่ด้านข้างเย่ฮวาพลันหมองหม่น เย่ฮวายักไหล่กล่าวว่า “อีกไม่กี่วันฉันจะพาทุกคนออกไปยังแผ่นดินใหญ่หลิงเกิง พวกเพื่อนๆ ของฉันที่อยู่ทางนั้นกำลังขาดกำลังคน ทุกคนสามารถย้ายไปอาศัยที่นั่นได้ หลังจากนี้เราก็จะได้เจอกันบ่อยขึ้นด้วย”“จริงเหรอ?” หยินซีรีบถาม“ใช่” เย่ฮวาพยักหน้า“เย้! ดีจังเลย~” หยินซีกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ส่วนเสว่หลินก็เผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอเช่นกันเย่ฮวาหันไปมองเสว่หลินและกล่าวว่า “สองวันนี้ฉัน
