ือที่จับดาบฟันเข้าใส่มือซ้ายของเสว่หลินจนเลือดไหลออกมาใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเยือกเย็น มันมองเสว่หลินและกล่าวด้วยน้าเสียงเย็นชาว่า “ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงต้องส่งเจ้าไปเป็นคนแรก ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะอยู่หรือตายก็ไม่ได้ต่างกัน!”เมื่อกล่าวจบ มือของอันเดดหญิงตัวนั้นก็เต็มเปี่ยมด้วยพลังงานสีดำ ราวกับต้องการฆ่าหลินเสว่สายตาของทุกคนจ้องมองไปยังร่างของเสว่หลิน พวกเขาปรารถนาที่จะหยุดอันเดดตัวนี้ แต่เมื่อมันกระทืบเท้าลงบนพื้น คลื่นพลังพลันแผ่กระจายผลักทุกคนให้กระเด็นลอยออกไป จากนั้นมันก็ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้ากลางอกของเสว่หลินเสว่หลินหลับตาลงอย่างช้าๆ น้าตาใสๆ ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ริมฝีปากของเธอเผยอขึ้นเล็กน้อยขณะกล่าวว่า “เย่ฮวา ข้าขอโทษ…”“ตูม!”พลังงานสีดำพลันพวยพุ่งรอบตัวเสว่หลิน พลังงานอันทรงพลังกวาดอันเดดจำนวนมากกว่าครึ่งให้ถอยออกไปส่วนร่างของเสว่หลินก็ถอยผงะไปด้านหลังเช่นกันสิ่งที่เสว่หลินคาดไม่ถึงก็คือ…เธอไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดหรือความตาย แต่กลับเป็นความรู้สึกอบอุ่นได้ส่งมาจากอ้อมกอดของใครบางคนเสว่หลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าคือใบหน้าของคนที่เธอคิดถึงคะนึงหา เธอแอบเกิดความสงสัยว่าตนเองอาจจะสิ้นลมไปแล้ว และนี่เป็นความฝันก่อนที่เธอจะจากโลกนี้ไปชั่วนิรันดร์แต่ในใจของเธอกลับบอกว่า บุรุษที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องจริง เรื่องทั้งหมดคือความจริง!เย่ฮวากอ
