ญชาจากฝ่าบาทให้ทำการรักษาผู้อาวุโส หากไม่ได้รับพระบัญชาจากฝ่าบาท พวกเราไม่อาจออกไปจากที่นี่ได้ขอรับ”เย่ฮวามองท่านโห่วมี่นอนอยู่บนเตียงด้สยใบหน้าซีดเซียว เขาขมวดคิ้ว “แล้วพวกนายที่ยืนอยู่ตรงนี้สามารถรักษาเขาได้รึเปล่าล่ะ?”“พวกเจ้าออกไปเถอะ”เสียงอันแผ่วเบาของท่านโห่วดังขึ้น ท่านโห่วหันมายิ้มให้เย่ฮวา และกล่าวกับเหล่าแพทย์ทหารว่า “เขาเป็นต้าซือจื๋อแห่งเผ่าเทพ ต่อให้เจ้าหนูเรโนลด์เดินทางมาที่นี่ก็ยังต้องเกรงใจบุคคลผู้นี้อยู่ดี”เมื่อเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทราบถึงตัวตนของเย่ฮวาพวกเขาต่างถอยกรูออกจากห้องและปิดประตูอย่างสุภาพเย่ฮวาเดินมาที่เตียงของท่านโห่ว ท่านโห่วมองเขาและเอ่ยถาม “เทียนขุยตายแล้วรึ?”เย่ฮวาพยักหน้า “ร่างแยกเป็นสองส่วนไปแล้ว”ท่านโห่วไม่ได้กล่าววาจาใดออกมา ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย ราวกับต้องการเอ่ยบางอย่างแต่ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะเงียบ หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาที รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ข้ามองเจ้าไม่ผิดเลยจริงๆได้ยินว่ามีการต่อสู้อันดุเดือดเกิดขึ้นที่แดนเงียบสงบโลกาวินาศ เจ้ารีบไปช่วยเถอะ ตอนนี้ข้าหมดแรงแล้ว”เย่ฮวาส่ายหน้า “ท่านโห่ว อย่าพูดอย่างนั้น ตอนนี้ฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ความแข็งแกร่งของฉันเพียงพอที่จะทำเรื่องต่างๆ ได้อีกมากมาย”เมื่อกล่าวจบ เย่ฮวาวางฝ่ามือลงบนอกของท่านโห่วเพื่อปลดปล่อยพลังแห่งเซ่ป๋าออกมา เมื่อพลังงานไหลเข้าสู่ร่างกายของท่านโห่ว ความเจ็บปว
