ปรียบ“ตายซะเถอะ!” ใบมีดเวทย์โบราณในมือของเซ่เฟิงเปล่งแสงออกมา ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่จิ้งหย่า เธอทำท่าจะถอยออกไป แต่กลับถูกบอสที่อยู่ด้านหลังขวางกั้นไว้ ทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้!“สวบๆ!”เงาดาบสองเล่มวาดผ่าน จิ้งหย่าหายตัวไปจากจุดเดิมทุกคนพุ่งเข้าใส่ความว่างเปล่า สิ่งนี้ทำให้เซ่เฟิงมองมาทางเย่ฮวาด้วยความตกตะลึงเย่ฮวาลอยตัวอยู่กลางอากาศขณะจับมือจิ้งหย่าไว้“เกรงว่าคู่ต่อสู้ของพวกแกคงต้องเป็นฉันแล้วล่ะ”เซ่เฟิงตกใจ “เจ้า… ทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่?”เย่ฮวายักไหล่ “ไม่รู้สิ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ฉันเองก็ไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆ คนที่กำลังจะตายคือแกต่างหากล่ะ”เย่ฮวาแกว่งดาบในมือวูบหนึ่งหลังกล่าวจบ หัวของบอสสองตัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าเซ่เฟิงหลุดออกจากบ่า ศพทั้งสองร่างร่วงลงมาจากท้องฟ้า!หากไม่ใช่เพราะเย่ฮวาฆ่าบอสทั้งสองตัวได้ทันเวลา คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะช่วยชีวิตจิ้งหย่าเย่ฮวากล่าวกับจิ้งหย่า “เธอไปช่วยท่านหานหลินเถอะที่นี่เดี๋ยวฉันจัดการเอง”จิ้งหย่ามองเย่ฮวาด้วยสีหน้าเป็นกังวล เย่ฮวาผายมือออก “เทียนขุยถูกฆ่าตายแล้ว เธอยังกลัวว่าฉันจะสู้พวกมันไม่ได้อีกเหรอ?”จิ้งหย่าพยักหน้าและรีบไปยังตำแหน่งของหานหลินเซ่เฟิงทำท่าทางราวกับจะไล่ตามไป แต่กลับถูกเย่ฮวาใช้หมัดชกเข้าที่กลางอก ทำให้ร่างของมันกระเด็นลอยออกไปและกระแทกลงไปในเหวลึกเย่ฮวารีบพุ่งตรงไปยังเหล่าบอสที่หนีออกมาจากแดนแห่งความว่างเปล่า ชายร่างกำยำที่ถืออ
