“พรวด!”หลังจากการต่อสู้ดำเนินไปได้ไม่กี่นาที เทียนขุยก็ได้มาถึงขีดจำกัดของมันแล้ว มันกระอักเลือดออกมา สายตาจ้องมองเย่ฮวาที่ยืนอยู่ไกลๆ ด้วยสายตาเย็นชา ทั้งยังมีจิตสังหารฉายชัดอยู่ในนั้นเย่ฮวาหอบหายใจอย่างรุนแรง การต่อสู้กับเทียนขุยทำให้เขาใช้พลังงานไปไม่น้อย แม้ว่าเซ่ป๋าจะมอบพลังงานไม่รู้จบให้เขา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องรับมือกับพลังของเซ่ป๋าควบคู่ไปด้วยอยู่ดี หากอาการของเขาแย่ลงเพียงเล็กน้อยคงได้จบเห่แน่เย่ฮวาก้มมองท้องน้อยของตัวเอง มีรูโบ๋ขนาดเท่ากำปั้นปรากฏขึ้น นี่คือความเสียหายที่เกิดขึ้นจากหอกของเทียนขุย เพียงแค่ปลายหอกที่สัมผัสโดน แต่กลับทำให้ท้องน้อยของเขากลายเป็นรูได้ขนาดนี้ เหนือความคาดหมายจริงๆเย่ฮวาผายมือออกไป กลางฝ่ามือของเขาปรากฏแสงโลหิตหนึ่งสาย เขารีบใช้มือปิดที่ท้องน้อยเพื่อกระตุ้นพลังในร่างกายให้สมานแผลนี้เทียนขุยมองเย่ฮวาขณะยิ้มมุมปาก “คิดไม่ถึงเลยไม่ได้เจอกันมาหลาย การจัดการเจ้ายังคงเป็นเรื่องยากเย็นเหมือนเคย!”เซ่ป๋าไม่ตอบอะไรกลับไป จู่ๆ เย่ฮวาก็ได้ยินเสียงของเซ่ป๋าผ่านโสตประสาท “ม้วนวิญญาณชางหุนเป็นเพียงส่วนหนึ่งจากพลังของข้าที่ถูกปิดผนึกไว้ ตอนนี้ได้เปิดใช้ไป 30% แล้ว แต่ร่างของเทียนขุยดำรงอยู่ที่นี่ หากยังสู้ต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าคงเป็นเจ้าที่จะพ่ายแพ้”เย่ฮวาขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเวลาของเขาจะเหลืออีกไม่มากแล้ว!เขารีบคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงส่งข้อความไปหามู่จื่
