“ฟึบ!”เย่ฮวาเปิดม้วนวิญญาณชางหุน ทันใดนั้นม้วนกระดาษที่มีความยาวหลายพันเมตรก็ได้พันรอบตัวเขาไว้ ด้านในม้วนวิญญาณมีอักษรรูนลึกลับจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฎขึ้นเทียนขุยมองเย่ฮวาและยิ้มอย่างตลกขบขัน “เจ้ามดด้อยค่า มีแค่ความแข็งแกร่งระดับดวงดารา แต่ริอ่านคิดจะใช้ม้วนวิญญาณชางหุนเซ่ป๋า ร่างของเจ้าคงระเบิดเพราะพลังงานจากม้วนวิญญาณนี้ก่อนที่จะได้ใช้งานมัน!”เย่ฮวามองเทียนขุยด้วยสายตาดุดัน เขาไม่ได้ไขว่เขวเพราะคำพูดของอีกฝ่าย หางตาของเขาสังเกตเห็นชิงฮว่าซางที่กำลังเงยหน้ามองมาที่เขา ทั้งยังมีน้าตาไหลออกมาจากดวงตาที่เศร้าโศกคู่นั้นเมื่อเห็นสีหน้าของชิงฮว่าซาง เขาก็เกิดอาการเจ็บหน้าอกราวกับหายใจไม่ออก มีความรู้สึกมากมายที่ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากจุดไหน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และหันไปพยักหน้าให้เธอ จากนั้นกดฝ่ามือลงบนม้วนวิญญาณชางหุนแม้ว่าร่างกายของเขาจะแหลกสลาย เขาก็ยังเลือกที่จะปกป้องโลกใบนี้!“ฟึบๆ!”ม้วนวิญญาณชางหุนเกิดแสงสีโลหิตสามสายพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ก่อนจะพุ่งกลับมาหาเย่ฮวาที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ แสงสีโลหิตทะลวงเข้าสู่กลางอกของเขาโดยตรงหัวใจของเย่ฮวาเต้นแรงขึ้น พลังงานอันทรงพลังเริ่มโหมกระหน่าเข้าใส่ร่างของเขา เขารู้สึกได้ว่ามีพลังงานเจาะทะลวงเส้นเลือดทุกเส้นบนร่างกาย รวมถึงเซลล์ภายในร่างกายด้วย ความรู้สึกเจ็บปวดขั้นสุดทำให้เย่ฮวาเกิดอาการภาพตัดอย่างฉับพลันเขาแทบเป็นลมเพราะความเจ็บปวดที่โหมกระ
