หน่าความเจ็บปวดที่ไม่เคยคาดคิดทำให้เขานึกถึงความตาย!เขารู้สึกเหมือนถูกแส้นับพันฟาดใส่ และถูกเข็มนับหมื่นแทงเข้าที่กลางใจ แม้แต่จิตวิญญาณก็รู้สึกราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆเบื้องหน้ามีเพียงใบหน้าที่แสดงความเย้ยหยันของเทียนขุย จากนั้นการมองเห็นของเขาก็ค่อยๆ หายไป และกลายเป็นความมืดมิด“แฮ่ก…แฮ่ก…”เย่ฮวาเดินอยู่ท่ามกลางความมืด เขารู้สึกเจ็บแปลบทั่วทั้งร่างกาย เสื้อผ้าเปียกโชกแนบเข้ากับผิวหนังจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แสนอบอ้าวไกลออกไปมีแสงวูบวาบปรากฏขึ้น ดูบางเบาราวกับพร้อมที่จะถูกความมืดกลืนกินได้ทุกเมื่อ เย่ฮวาก้าวไปข้างหน้าเพื่อไล่ตามแสงอันริบหรี่นี้“ตูม!”เกิดเสียงดังขึ้น เขาทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้น ขณะกำมือทั้งสองข้างจนแน่น จากนั้นรีบขดตัวและโขกศีรษะลงพื้นด้วยความเจ็บปวด บัดนี้เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อไปแล้วแม้ว่าจะมองไม่เห็นแสง แต่เย่ฮวากลับรู้สึกได้ว่าแสงนั้นห่างไกลออกไปมากขึ้นทุกที เขาอยากยอมแพ้ แต่กลับมีเสียงดังขึ้นในสมองของเขา และบอกเขาว่าหากเขาหลับไปในตอนนี้ ทุกอย่างจะหายไป ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังก็จะหายไปด้วยแล้ว… จู่ๆ ก็มีความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างต่อเนื่องความสงบของจิ้งหย่า ความสงบของหานหลิน ความอ่อนโยนของมู่จื่อหาน ความน่ารักของเม่ยเอ๋อร์ ความขี้เล่นของเยว่เอ๋อร์…ผู้คนมากมายกำลังรอเขาอยู่ เขาจะล้มลงตรงนี้ไม่ได้!เมื่อลืมตาขึ้น เขาได้พบกับแสงระยิบระยับตรง
