“เคล้ง!”ขณะที่ดาบของกู่หานกำลังจะฟันเข้าใส่ศีรษะของกวาจื่อ เย่ฮวาก็เข้ามายืนขวางไว้พร้อมกับใช้ดาบเงาสีชาดต้านการโจมตีเย่ฮวารับการโจมตีอันรุนแรงจนร่างกระเด็นลอยออกไป ร่างของเขากระแทกเข้ากับร่างของกวาจื่อก่อนและกระเด็นชนเข้ากับลำต้นของต้นไม้สวรรค์อีกครั้งกวาจื่อผลักเย่ฮวาออกไป จากนั้นจึงถูหน้าอกตัวเองและกล่าวว่า “เกราะของนายหนามโคตรเยอะเลย คิดจะฆ่าฉันเรอะ!?”เย่ฮวากลอกตา “ยังมาพูดจาไร้สาระอีก? ทำไมเหรอ?อยากตายด้วยน้ามือของบอสมากสินะ?”กวาจื่อหุบปากโดยพลัน จากนั้นจึงโค้งตัวและยื่นมือออกมา “พี่ใหญ่ได้โปรด!”“……”เย่ฮวาไม่สนใจกวาจื่อ เขากลับไปสู้กับกู่หานต่ออีกครั้งเย่ฮวารู้สกิลของอีกฝ่ายทั้งหมดแล้ว เขาจึงไม่กลัวมันอีกต่อไปแม้ว่าเย่ฮวาจะเสียโบนัสที่ได้รับจากเม่ยเอ๋อร์และม้าวายุล่าวิญญาณโลหิตไป แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะมันได้ หลังจากนั้นไม่นาน ดาบเงาสีชาดจึงเกิดแสงกะพริบวิบวับ พลังชีวิตสุดท้ายของกู่หานได้สิ้นสุดลงแล้ว ร่างของมันค่อยๆ หล่นลงมาจากต้นไม้สวรรค์เย่ฮวาและกวาจื่อไม่รอช้า รีบกระโดดลงจากต้นไม้สวรรค์ลงไปอยู่ข้างศพของกู่หาน เย่ฮวาหยิบไอเท็มสองชิ้นที่อยู่บนพื้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาเบิกตากว้างราวกับไข่ห่านไอเท็มที่กู่หานดรอปออกมาทั้งสองชิ้นเป็นไอเท็มระดับทอง!ไอเท็มระดับทอง ตอนนี้แม้แต่ผู้เล่นก็ไม่ใช้กันแล้ว สิ่งนี้ทำให้เย่ฮวาหน้าหงิกหน้างอ ใบหน้าดำทะมึนยิ่งกว่าน้าหมึกเสียอีกก
