บตัวยังคงกวาดกระจายและพลุ่งพล่านไม่หยุดบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ หานหลินและแซนเดอร์สกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด พวกเขาต่อสู้กันราวกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่า ท่าทีที่ผ่อนคลายของแซนเดอร์สลดลงไปไม่น้อย มันน่าจะได้ลิ้มรสอันขมขื่นแล้ว ท้ายที่สุดหานหลินก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เธอสามารถปกครองแดนสวรรค์มาได้หลายหมื่นปี จะถูกจัดการง่ายๆ ได้อย่างไรกันเย่ฮวาและมู่จื่อหานแยกกันเป็นสองทาง เขาขี่มังกรยักษ์เพลิงแกร่งออกไปค้นหาเหล่ามอนสเตอร์อันเดดที่ยังไม่ตาย โชคดีที่มอนสเตอร์อันเดดเหล่านี้ไม่มีค่าสติปัญญาเมื่อพวกมันเห็นเย่ฮวาจึงพุ่งเข้าหาอย่างฉับพลัน โดยปกติแล้วเย่ฮวาไม่จำเป็นต้องออกตามหาด้วยซ้า เพียงแค่เขาเดินเตร็ดเตร่ทั่วแดนสวรรค์สักรอบหนึ่ง ก็สามารถจัดการเหล่าอันเดดได้จนหมดเกลี้ยงแล้วหลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือด บนร่างกายของทั้งสองคนจึงปรากฏบาดแผลขึ้น แซนเดอร์สมองไปยังหานหลินด้วยใบหน้าเย็นชา จากนั้นจึงถ่มเลือดออกมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่ได้อยากจะสร้างบาดแผลบนร่างกายที่งดงามของเจ้าหรอกนะ แต่ในตอนนี้…ข้าจะไม่ออมมืออีกต่อไปแล้ว!”เมื่อกล่าวจบแซนเดอร์สจึงแผดเสียงออกมา ดาบในมือฟาดเข้าใส่ร่างของหานหลิน พร้อมกับระเบิดปราณดาบออกมา!หานหลินถอยหลังออกไปหลายก้าว ดาบบางในมือของเธอส่องประกายระยิบระยับ ทันใดนั้นดาบวายุจึงถูกปลดปล่อยเข้าใส่แซนเดอร์ส!ทันทีที่พลังงานทั้งสองออกจากอาวุธและปะทะเข้าใส่กัน เสียงระเบิดอันทรง
