ลมกระโชกพัดผ่านหู เสื้อคลุมที่อยู่ด้านหลังพลันโบกสะบัด ท่านโห่วหัวเราะเบาๆ “เจ้าเด็กน้อย เมื่อไปถึงแดนวิญญาณหลิงหลัว ข้าคงไม่มีเวลามาดูแลความปลอดภัยของเจ้า เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”“เข้าใจแล้ว ท่านโห่ว”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ ขาทั้งสองข้างของเขาหนีบหลังท่านโห่วไว้แน่น เพราะกลัวว่าถ้าหากไม่ระวังอาจจะตกจากหลังของท่านโห่วได้ หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาจึงถามว่า “แต่…แดนวิญญาณหลิงหลัวเป็นสถานที่แบบไหนเหรอ?”ท่านโห่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “แดนวิญญาณหลิงหลัวเป็นสถานที่สุดท้ายที่คนของแดนมารหลบหนีมา”“เผ่ามารไม่ใช่เหรอที่เรียกเทียนขุยออกมา จนเกือบจะทำลายโลกหลิงเกิง?” เย่ฮวาถามด้วยความประหลาดใจท่านโห่วอดยิ้มไม่ได้ “เจ้ายังเด็กนัก ผู้คนแบ่งแยกความดีความชั่ว มารก็เช่นกัน ไม่ใช่เผ่ามารทุกตัวหรอกนะที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตตามอำเภอใจ และมีความคิดอยากจะยึดครองโลก พวกนั้นเป็นพวกปฏิเสธสงครามและถูกขับไล่โดยเผ่ามาร ดังนั้นแม้ว่าเผ่าเทพจะรู้ว่าพวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่เคยเข้าไปรบกวนพวกมัน”เย่ฮวาพยักหน้าอย่างงงๆ “ฉันนึกว่าจะมีแค่เหล่าอันเดดที่มีความเลวร้าย”“เรื่องอดีตของหลิงเกิง เจ้ายังรู้น้อยเกินไป”ท่านโห่วถอนหายใจเบาๆ “แดนนรกเคยเป็นแดนวิญญาณ แดนวิญญาณนั้นมี 4 ส่วน เหล่าอันเดดเป็นเพียงหนึ่งในนั้น เมื่อเหล่าอันเดดใช้พลังของเผ่ามารในการรวบรวมแดนวิญญาณ ในที่สุดก็ได้ทำลายแดนวิญญาณและเปลี่ยนมันเป็นแดนนรก จะเรียกสิ
