ยากทำหน้าตาบูดบึ้งกับพนักงาน ขอแค่ปฏิบัติตามกฎแค่นี้ก็เพียงพอแล้วขณะที่เย่ฮวากำลังสนุกอยู่กับการล้างจาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเย่ฮวาเช็ดมือด้วยผ้าขี้ริ้ว จากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบว่าเป็นสายของมู่จื่อหานเย่ฮวากดรับสาย เสียงของมู่จื่อหานดังออกมาจากโทรศัพท์ “เย่ฮวา นายมารับพวกเราหน่อยสิ”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เมื่อได้ยินน้าเสียงของมู่จื่อหานที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาจึงขมวดคิ้วถามทันที“ไม่มีอะไร หลินเย่าบังคับให้เยว่เอ๋อร์ไปกินข้าวกับเขาน่ะ”เมื่อเย่ฮวาได้ยินแบบนั้นจึงรู้สึกโกรธมาก เมื่อวานเขาเพิ่งจะบอกกับอีกฝ่ายไปตรงๆ ว่าอย่ามาตอแยกับเยว่เอ๋อร์ ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ยอมหยุด ทั้งยังลามปามมากกว่าเดิมอีก!เย่ฮวาบอกกับเสี่ยวตูฉงเล็กน้อย จากนั้นจึงขับรถออกไปทันที!เย่ฮวาขับรถอย่างรวดเร็วไปยังมหาวิทยาลัย มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ยังคงอยู่ในห้องเรียน และหลินเย่านั่งอยู่ข้างๆ เยว่เอ๋อร์ เขาพูดคุยหัวเราะโดยไม่สนว่าเยว่เอ๋อร์จะสนใจเขาหรือไม่เย่ฮวาเดินตรงเข้าไป จากนั้นยิ้มอย่างเย็นชาให้กับหลินเย่า “น้องชาย ทำแบบนี้เกรงว่ามันจะไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่นะ”หลินเย่ายืนขึ้นอย่างช้าๆ มองมาที่เย่ฮวาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงกล่าวเสียงขรึมว่า “ฉันตามจีบเธอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ?”แม้ว่าในใจของเย่ฮวาจะเต็มไปด้วยความโกรธแต่ก็ไม่อยากสร้างปัญหา เขาคว้าข้อมือของเยว่เอ๋อร์ ดึงเธอมาอยู่ข้างกายจากนั้นวางแขนบนไหล
