ไปดูเธอเปิดเตาเตรียมทำอาหาร จากนั้นจึงกอดเธอจากด้านหลัง “มีเธออยู่ด้วยนี่มันดีจริงๆ”มู่จื่อหานอดยิ้มไม่ได้ “หลังจากนี้ก็อย่าโหมทำงานหนักให้มันมากนักล่ะ เพราะการเรียนและการเล่นเกมก็กินเวลานายมากพออยู่แล้ว ถ้ายังยุ่งกับเรื่องงานอีก เกรงว่าร่างกายของนายจะทนไม่ไหว”เย่ฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว ฉันจะจำไว้”ตอนค่า เย่ฮวารับประทานบะหมี่ชามใหญ่ไปสองชามแม้ว่าจะรู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ แต่ในใจกลับรู้สึกได้ถึงความหวานที่อัดแน่นอยู่ในนั้นพรุ่งนี้ไม่มีเรียน คืนนี้เย่ฮวาจึงตั้งใจอยู่จนถึงเช้า“สวบ!”เมื่อแสงสาดส่องลงมา เย่ฮวาจึงปรากฏตัวขึ้นภายในเมืองลั่วเซียวสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดในตอนนี้คือสถานการณ์ของเมืองนะโม หลังจากผ่านวงเวทย์เทเลพอร์ตมายังเมืองนะโม พบว่าเมืองนี้ซบเซาลงกว่าเมื่อก่อนมากก่อนหน้านี้มี NPC ยืนอยู่บนกำแพงเมืองจำนวนมากแต่ตอนนี้กลับเหลือน้อยกว่าเมื่อก่อน สิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกสบายใจ คือมีผู้เล่นอยู่ในลานกว้างมากยิ่งขึ้น นอกจากผู้เล่นของกลุ่มเทียนอวี่ ยังมีผู้เล่นของเมืองลั่วเซียวบางส่วนมาเยี่ยมชมด้วยกำลังทหารของเมืองนะโมในตอนนี้มีแค่ 5,000 นายเท่านั้น ในกลุ่มนั้นมีอัศวินและนักธนูเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าทหารดาบจะมีค่าสเตตัสที่ดี แต่ก็เป็นแค่เพียงทหารราบที่มีราคาแพงกว่ามาก ในทางกลับกันการผสมกันระหว่างอัศวินและนักธนู กลับเป็นเรื่องที่คุ้มค่ายิ่งกว่าหลังจากเย่ฮวาเดินรอบเมืองนะโมเสร็จ เข
