่งเปิดบริการ และร้าน KTVก็ยังต้องเทียวไปเทียวมา เขาจึงจำเป็นต้องใช้รถเย่ฮวามองดูวิลล่าและรถยนต์อันหรูหรา เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กอ่อนต่อโลกครั้งล่าสุดที่ออกจากวิลล่า ใครจะไปคิดว่าต้องกลับมาอีกครั้งหลังจากออกไปได้ไม่นาน บางทีคงจะหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะหลังจากบอกลามู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ เย่ฮวาจึงขับรถกลับไปยังร้านอาหารหานเยว่เพื่อทำงานต่อเหมือนกับร้านอาหารส่วนใหญ่ที่จะยุ่งมากในช่วงกลางดึก เมื่อพนักงานเลิกงานแล้ว เย่ฮวาจึงนั่งอยู่กับกวาจื่อและเสี่ยวตูฉงเพื่อหารือเกี่ยวกับการพัฒนาร้านอาหารหานเยว่เรื่องยุ่งๆ ของร้านอาหารมีมากกว่าที่เย่ฮวาคิดไว้นิดหน่อย ดังนั้นเขาจึงเสนอเพิ่มโบนัสให้กับพนักงาน ถ้าหากยุ่งมากขึ้น เขาก็จะให้โบนัสจำนวนหนึ่งเป็นค่าตอบแทนเมื่อเย่ฮวากลับมาถึงบ้าน เวลาได้ล่วงเลยถึงช่วงเที่ยงคืนแล้ว แต่ไฟในห้องนั่งเล่นของวิลล่ายังคงสว่างอยู่เมื่อเย่ฮวาเปิดประตูเขาไป มู่จื่อหานกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น เย่ฮวาจึงประหลาดใจเล็กน้อย“ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก?”มู่จื่อหานเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “ฉันเห็นว่าดึกขนาดนี้แล้วแต่นายยังไม่กลับมา ก็เลยกังวลนิดหน่อย กินข้าวหรือยัง?”เย่ฮวาลูบท้อง “ถึงฉันจะกินแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะหิวอีกแล้วล่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันทำอะไรให้นายกินนะ” เมื่อกล่าวจบมู่จื่อหานจึงเดินตรงไปที่ห้องครัวเย่ฮวาวางเสื้อแจ็คเก็ตลง
