ย!เย่ฮวารีบกระโดดลงไปในหลุมลึกทันที มู่จื่อหานจึงกระโดดตามลงไปเมื่อเหล่ามนุษย์มองเห็นเย่ฮวา ต่างยืดแขนที่ราวกับกิ่งไม้แห้งที่ยื่นออกมาจากกรงเหล็ก ดวงตาของพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความปรารถนา “ช่วยพวกเราด้วย ได้โปรด…”สิ่งมีชีวิตที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ต่างมีโซ่ตรวนล่ามแขนและข้อเท้าทั้งสองข้าง ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยคราบสกปรกเย่ฮวารีบก้าวไปข้างหน้า และใช้มือของเขาทำลายแม่กุญแจที่คล้องกับกรงเหล็กออก นักโทษเหล่านี้ได้รับการปลดปล่อยออกมาแล้วพวกเขาต่างรู้สึกขอบคุณและคุกเข่าให้กับเย่ฮวา เย่ฮวาและมู่จื่อหานต่างถูกล้อมอยู่ใจกลาง บรรยากาศในตอนนี้ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมากเย่ฮวาเหลือบมองนักโทษที่อยู่ที่นี่ จำนวนคนมีประมาณหนึ่งถึงสองร้อยคน เขาจึงกล่าวเสียงขรึมว่า “มีใครสามารถบอกฉันได้ไหม พวกนายเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”มีเสียงโซ่ตรวนดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่านักโทษชายคนนี้มีร่างกายที่แข็งแรง เห็นได้ชัดว่าเขาถูกทรมาน ร่างกายจึงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและคราบเลือดรูปร่างซูบผอม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถซ่อนพลังอันแข็งแกร่งในดวงตาของเขาได้ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้าเสียงเคร่งขรึม “ข้าชื่อผู้บัญชาการลัวยี่ของกองทัพเย่ฉิงแห่งเมืองรุ่งอรุณ คนที่อยู่ที่นี่ต่างเป็นมนุษย์หรือเผ่าพันธุ์อื่นที่ถูกเหล่าอันเดดล่ามาจากหมู่บ้านหรือเมืองรอบๆ พวกเราตกเป็นทาสและกลายเป็นอาหารของป
