ปด้วยความโกรธเย่ฮวาไอกระแอม “ไม่ใช่แบบนั้น อันที่จริงเมืองรุ่งอรุณได้ถูกเหล่าอันเดดยึดครองเมื่อไม่กี่ปีก่อน ราชวงศ์ของเมืองรุ่งอรุณไม่มีใครรอดชีวิต ทั้งหมดต่างต้องเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อสู้กับศัตรู เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะถูกยึดกลับมาได้ ไม่ว่าอย่างไรเมืองก็จำเป็นต้องมีเจ้าเมือง ดังนั้นนั่วม่านจึงขึ้นเป็นราชา”“ตึง!”ลัวยี่คุกเข่าลงกับพื้นทันที ดวงตาของเขาหมองหม่นขณะพึมพำ “ฝ่าบาท ข้าน้อยไร้ความสามารถ”เมื่อเย่ฮวามองไปที่ลัวยี่ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกชอบในพรสวรรค์ของอีกฝ่ายขึ้นมา เย่ฮวาก้าวเท้าไปข้างหน้าและตบไหล่ของเขาเบาๆ จากนั้นจึงกล่าวว่า “นายก็อยากโทษตัวเองเลย การรุกรานของเหล่าอันเดดนั้นดุร้ายมาก เมืองหลักสามเมืองในแผ่นดินใหญ่ได้ล่มสลายไป แม้ว่าจะยึดเมืองกลับคืนมาได้ แต่ก็มีความจำเป็นต้องมีคนที่มีความสามารถ นายยินดีที่จะเข้าร่วมกับพวกเราไหม ไปฆ่าเหล่าอันเดดเพื่อล้างแค้นให้กับเหล่าผู้ที่เสียชีวิตไป?”ลัวยี่กะพริบตา กลั้นน้าตาไม่ให้ไหลออกมา เขากัดฟันและกล่าวว่า “ในเมื่อท่านนักรบช่วยชีวิตข้าไว้ ชีวิตข้าก็เป็นของท่านแล้ว นับแต่วันนี้ไป ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของท่าน!”เย่ฮวาใช้มือทั้งสองข้างประคองลัวยี่ขึ้นมา ดาบในมือของเขาส่องแสง ขณะฟาดไปที่โซ่ตรวนบนร่างกายของลัวยี่ จากนั้นจึงกล่าวว่า “อย่าพูดแบบนั้น พวกเราเพิ่งจะได้เมืองนะโมกลับคืนมา ประเทศที่ไม่มีผู้คนนั้นยากเกินกว่าที่จะตั้งตัวได้ ถ้าผู้บ
