ท้องนภามืดสลัวทอดยาวบนผืนปฐพีไร้ขอบเขต ฝูงเหล่าอันเดดเดินเตร็ดเตร่เร่ร่อน ขณะกลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านทั่วทุกสารทิศด้านหน้าของพวกเขามีม่านแสงโปร่งแสงขวางกั้นอยู่ทำให้ไม่สามารถเดินผ่านเข้าไปได้จิ้งหย่ายกมือข้างหนึ่งขึ้นและวางลงบนม่านแสงนั้นระลอกคลื่นแกว่งไปมาและเกิดการสั่นสะเทือนเล็กน้อยความแข็งแกร่งของม่านแสงนี้แข็งแกร่งกว่าม่านแสงที่เย่ฮวาเคยเห็นมาก ทั้งในด้านของความหนาและพลังงานทำให้เย่ฮวารู้สึกว่าเป็นเรื่องยากที่จะจัดการจิ้งหย่าถอนหายใจเบาๆ และกล่าวว่า “นี่คือม่านแสงที่สร้างขึ้นจากพลังงานที่ปล่อยออกมาจากคริสตัลเวทมนตร์โลหิตในแดนนรก ข้าไม่สามารถทำลายมันได้”เย่ฮวาตกตะลึง “หมายความว่าพวกเรามาเสียเที่ยวเหรอ?”“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น คริสตัลเวทมนตร์โลหิตเป็นคริสตัลหายากชนิดหนึ่งในแดนนรก ม่านแสงที่สร้างขึ้นมาจึงมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าข้าจะใช้พลังทั้งหมดที่มีก็ไม่อาจทำลายมันได้” นัยน์ตาของจิ้งหย่าดูหมองหม่นลงเล็กน้อยเมื่อเย่ฮวาเห็นท่าทางของเธอที่เป็นเช่นนี้ เขาเองก็แอบรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเช่นกัน เขาหันหน้ามองไปยังหุบเขาวิญญาณดับสูญ ภายในใจไม่อยากให้การเดินทางในครั้งนี้สูญเปล่าเลย ไม่ใช่แค่เพื่อจิ้งหย่า แต่เพื่อแผ่นดินใหญ่หลิงเกิงและเพื่อตัวเขาเองด้วยด้านในและด้านนอกของม่านแสงอยู่แค่เพียงแค่เอื้อมมือ แต่ก็ดูแสนไกล…เย่ฮวาจ้องมองไปยังพื้นดินที่อยู่ด้านในม่านแสง หัวใจของเขาพลันส
