ภารกิจหลักที่เขาเดินทางมาในครั้งนี้คือปกป้องจิ้งหย่าไม่ใช่เพื่อฆ่ามอนสเตอร์เก็บเลเวล เมื่อคิดเช่นนี้ จิตใจของเย่ฮวาจึงสงบลงมากขึ้นในป่าทึบแห่งนี้ไม่มีภยันตรายใดๆ สามารถพบออร์คไร้วิญญาณได้เป็นครั้งคราว และจิ้งหย่าก็สามารถจัดการมันได้ด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียวพวกเขาเดินทางออกจากป่าทึบและเดินไปรอบๆ ยอดเขา เมื่อผ่านลำห้วยในที่สุดก็มาถึงขอบของหุบเขาวิญญาณดับสูญเมื่อพวกเขาเดินหน้าต่อไปจึงเข้าใกล้หุบเขาวิญญาณดับสูญมากขึ้นเรื่อยๆ เย่ฮวารู้สึกได้ถึงพลังแห่งความมืดที่แพร่กระจายทั่วบริเวณโดยรอบ ทำให้เย่ฮวารู้สึกอึดอัดอย่างมาก ราวกับสวมใส่เสื้อผ้าที่เปียกโชกจนแนบเนื้ออย่างไรอย่างนั้นการถูกพลังเหล่านี้ปกคลุมร่างกาย ไม่ต้องบอกก็พอจะเข้าใจได้ว่ามันน่าอึดอัดขนาดไหนเมื่อพวกเขากำลังจะไปถึงหุบเขาวิญญาณดับสูญ จู่ๆจิ้งหย่าก็หยุดเดินอย่างฉับพลันเย่ฮวาที่เดินตามจิ้งหย่าเกือบจะชนเข้ากับเธอ จิ้งหย่าเอียงศีรษะเล็กน้อยขณะมองไปทางซ้าย ราวกับว่าเธอสังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่างเย่ฮวามองดูเธอด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้ถามอะไร เขาเพียงแค่เดินตามจิ้งหย่าเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าที่นั่นจะใช่หุบเขาวิญญาณดับสูญหรือไม่ ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอยู่แล้วเย่ฮวาคิดว่าจิ้งหย่าจะเดินหน้าไปยังหุบเขาวิญญาณดับสูญต่อ แต่เธอกลับหันหลังและเดินไปอีกด้านหนึ่งเย่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าภารกิจนี้จะไม่ราบรื่นอย่างที่คิดเสียแล้วสิ คงต้องมีอะ
